SON KURŞUN -İntikam-

İki yıl geçmişti koskoca iki yıl Tibet için artık her şey ele alınır gibiydi ama kalbindeki huzursuzluk melodi gibi kulaklarında hissediliyordu. Alçin öğretmen, kız ona derin bal rengi gözlerini belirtti hareleri yakıcıydı soğuktu suskundu ama inceden bir anlam taşıyordu.
Alçin , elindeki kırmızı kalemi şakağına yaslamış, bir kağıda öylece bakıyordu. Saçlarından firar eden bir tutam, yüzünün tam ortasına düşmüştü. Tibet, elindeki bezi bırakıp sessiz adımlarla ona yaklaştı. Adımları hala bir gölge kadar hışırtısızdı ağır ağır yanına adım attı Alçin üstündeki karanlık gibi çöken adama baktı "Tibet" diye mırıldandı neşeyle onunla konuşmak onunla sohbet etmek aynı havayı solumak bir panzehiriydi ama tatlı bir zehirdi bu Pamir için iyi gitmiyordu.
"O kağıt sana az önce bir şey mi söyledi, Alçin? Öyle bir bakıyorsun ki, sanki içinde gizli bir itiraf saklı," dedi Tibet. Sesi alçak, tok ve o kendine has vakarla doluydu.
Alçin, Tibet'in o keskin ama kendisine bakarken yumuşayan yüz hatlarına baktı.Gözleri lacivertlerine mahkum gibiydi "İtiraf değil de, Tibet... Hayal kırıklığı diyelim. Bak, 'merhamet' kelimesini yanlış yazmış. Hem de üç defa. Bir öğretmen için bundan daha büyük bir mağlubiyet olabilir mi?"
Tibet, masanın kenarına ilişti. Uzun parmaklarıyla kağıdı hafifçe kendine doğru çevirdi. "Merhamet," dedi, kelimeyi sanki ilk kez duyuyormuş gibi bir yabancılıkla telaffuz ederek. "Yazımı zor bir kelime. Tatbik etmesi ise ondan daha meşakkatli. Belki de çocuk sadece dürüst davranıyordur."
Alçin hafifçe güldü, bu ses Tibet'in zihnindeki tüm o karanlık planları, o kanlı anıları bir anlığına silecek kadar duruydu. "Sen ve senin o realizmin... Bazen her şeyi çok mekanik bir hale getiriyorsun Tibet Pamir."
Tibet, eğilip Alçin'in yüzüne düşen o asi saç tutamını büyük bir zarafetle kulağının arkasına itti.