AZAP VÂRESTE

İtalyan adlı kitabımın baştan yazılmış halidir.

Azap, acı çeken demekti. İnsana hem bedensel hem ruhsal acı veren, süreci bir işkence haline getirendi.

O uzun bir süre ızdırap çekmiş, hayatının mahvoluşuna göz yummuştu. Bundan sonra göz yumamazdı.

Gücün hüküm sürdüğü bu masada en güçlüsü oldu. Artık acı çeken değil, acı çektirendi. Çektiği ızdırap onun lakabı oldu.

Azap... O azabın ta kendisiydi.

Bir de kalbinin en ücre köşesinde sakladığı Vârestesi vardı. Kutruluşu. Vâreste, kurtuluş demekti.

Vâreste'si bir kadındı. Varlığından haberi bile olmayan bir kadın. Hep bir adım arkasındaydı.

Onu uzaktan izlerken göğüs kafesinin tam ortasına bir kurşun yemiş gibi hissettiren, herkese diz çöktüren adamın dizlerini titretecek kadar güzeldi.

Kurtuluşu çok yakınında duruyordu ama aslında çok uzaktı. Ona bakmıyor, görmüyor hiçbir şekilde onu hissetmiyordu.

Vârestesi'ne kavuşmak için can atsa da yapamadı. Ta ki ona pis eller uzanana kadar.