Tom II- miasto zbudowane z winny

Miasto już nie ukrywa, że patrzy.

Po wydarzeniach z pierwszego tomu nic nie wraca do normy - bo normy nigdy tu nie było. Lyra zaczyna widzieć więcej, niż powinna. Kael wie... ale nie wie, że wie. Seris czuje ogień tam, gdzie nie powinno być nic. Eryx przestaje ufać temu, co jest „zbyt poprawne".

A Vaelrion?
On nigdy nie był przypadkiem.

Granice przestają istnieć. Wzory pękają. To, co miało kontrolować rzeczywistość, zaczyna się rozpadać - ale nie znika. Rozprasza się. Uczy. Dostosowuje.

I obserwuje.

To już nie jest walka z czymś z zewnątrz.
To coś zaczyna działać przez nich.

Każdy wybór zmienia więcej, niż powinien.
Każdy błąd może stać się regułą.
A każda decyzja... może być tą, której nie da się cofnąć.

W świecie, gdzie wszystko dąży do idealnej spójności, oni są jedyną niedokładnością.

I może właśnie dlatego... są zagrożeniem.

„Nie wszystkie cienie są za nami.
Niektóre patrzą przez nas."