Czerń i Atrament

Na rosyjskim dworze słowa są równie niebezpieczne jak ostrza.
Maria Wysocka chce zostać zapamiętana.
Nie jako dobra poetka; ale jako najlepsza. Taka, której wiersze przetrwają wszystko, nawet ją samą.

Elizaveta Volchkova już dawno przestała wierzyć w przyszłość. Od śmierci męża żyje w ciszy, jakby świat był tylko echem tego, co utraciła.
Nigdy nie powinny były się spotkać w tym samym świecie.
A jednak spotykają się - w rywalizacji, która szybko staje się obsesją, w słowach ostrzejszych niż cokolwiek wypowiedzianego na dworze, w wierszach, które zaczynają mówić o nich więcej, niż same chciałyby przyznać.

Bo między wersami, które piszą przeciwko sobie, zaczyna rodzić się coś, czego żadna z nich nie planowała.
Coś, czego nie da się już wymazać.