Evanor.

O, hayatıma hep bir sis perdesinin ardından dokunan biriydi. Ne tam anlamıyla var olurdu ne de yokluğunu hissettirmeden giderdi. Konuşurken kelimeleri özenle seçer, ama asla gerçek niyetini ele vermezdi. Gülüşü bile yarım olurdu; sanki mutluluk, onun dudaklarına uğrayıp geçmeye cesaret edemeyen çekingen bir misafirdi.