Płanetnik

Płanetnik (chmurnik, obłocznik)

Geneza: W ludowych wierzeniach słowiańskich to istota demoniczna lub półdemoniczna. Płanetnikami stawali się najczęściej ludzie, którzy zginęli śmiercią nagłą, tragiczną lub nienaturalną - wisielcy, samobójcy, a przede wszystkim osoby porażone piorunem.

Zadania i moce: Mieli absolutną władzę nad zjawiskami atmosferycznymi. Byli wciągani w niebo, gdzie ich praca polegała na ciągnięciu potężnych chmur burzowych i gradowych na grubych, niewidzialnych powrozach. To oni spuszczali ulewy, mielili lód, by zsyłać grad, i strzelali piorunami. Mogli sprowadzić kataklizm lub przed nim ochronić.

Natura: Posiadali surową, żywiołową siłę, lecz przesuwanie frontów atmosferycznych potężnie ich wyczerpywało. Często w gęstej mgle opadali na ziemię, głodni i zmęczeni. Ludzie starali się ich nie drażnić - nakarmiony i ugoszczony Płanetnik w ramach wdzięczności odciągał burzę od wioski, podczas gdy rozwścieczony potrafił zrównać wszystko z ziemią.

Wygląd: Najczęściej wyobrażano ich sobie jako wysokich, posępnych i milczących mężczyzn o ciałach ociekających wodą, często o przydymionych, osmolonych twarzach, lub po prostu jako potężne, mgliste sylwetki będące samym sercem cyklonu.