ZEVAL

(Kurguda Hafsa veya Yavuz ölmemiştir, hikaye anlatımı daha sonradan dahil olan İzem Avcı'nın anlatımıyla devam ediyor.)

Babam gitmişti.

Bir sabah çekip gittiğinde, hayat sandığımdan daha acı gelmeye başlamıştı. Amcam babamın gittiğini söylemişti, yalan söylediğini sanmıştım. Söylemiyordu, elinde babamdan kalan son bir mektup vardı.

Kalbimin tek sıcak odası onun yokluğuyla yok olmuştu. Kendi evimden kovulmuştum.

Sebebi babamdı.

O günden sonra tüm erkeklere güvenim kaybolmuştu.
Sebebi yine babamdı.
Sevmemiştim.
Sevilmemiştim.
Görmemiştim.
Görülmemiştim.

Ben Zeval.

Amcama göre Ziyan
Babama göre güneş.

Ben İzem, güçlü olması gereken altı yaşında bir kız çocuğundan fazlası değildim.

Şimdi beni duyuyorsan baba, asla dönme.

(Bu Kurgu Lafügüzaf kitabındaki Yavuz ve Hafsa'nın çocukları olan Yekta ve Zümra'nın kurgusudur. Bu kurguyu anlamak için diğer kurguyu okumanıza gerek yoktur.)