Toprak | isfad

YAZMAYI BIRAKTIM!

"Toprak seni kabul etmeyecek, İso Furtuna," dedi kız, sesi kırılmış bir rüzgâr gibi titreyerek. Gözlerini kaçırıyordu ama içindeki acıyı saklayamıyordu. Çünkü bazı insanlar ne kadar severse sevsin, kader onların adını aynı hikâyeye yazmıyordu.

İso başını eğdi, dudaklarının kenarında yorgun bir tebessüm belirdi. Birkaç saniye sustu; sanki söyleyeceği sözün ağırlığını kendi içinde taşıyordu. Sonra gözlerini ona kaldırdı.

"Sen toprak olma diye," dedi kısık ama kararlı bir sesle, "ben toprağın altında kalmaya da razı olurum, Koçari kızı."

O an rüzgâr bile susmuştu. Çünkü bazı cümleler insanın içine işleyen bir yara gibiydi; kapanmazdı, unutulmazdı. Ve sevda bazen kavuşmak değil, birinin uğruna yok olmayı bile göze almaktı.