pretty poison | tk
- Reads 323
- Votes 57
- Parts 9
Ongoing
Last published Tue, Jun 2, 2026
"Benimle olduğun sürece, bir kere bile yağmur yağmayacak."
All Rights Reserved
#262
jungkook
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
The Story Never Ends | Taekook
Korkularımı dile getiremezdim. Konuşamazdım kimseyle. Birileriyle paylaşmak yerine tasvir ediyordum onları. Kağıtları kirletiyordum korkularımla, kabuslarımla. Tüm benliğim çoktan kâğıtlara bulaşmıştı. Resimlerim benim bir parçam değil, yansımamdı aslında. Onlarla sesimi duyurmak istiyordum. Beni duysunlar ve anlasınlar istiyordum. Olduğum gibi kabul etsinler, sevsinler istiyordum. Ama bir yandan da kendimi göstermiyor, herkesten saklanıyordum. Resimlerim, sessiz bir yardım çığlığıydı. Onlar benim iç dünyamın aynasıydı. Renkler benim hislerimdi; her çizgi, her gölge korkularımı işliyordu. Birleşen detaylarsa hayatımı anlatıyordu. Ben aslında kendi resimlerimde saklanıyordum. Acaba biri beni bulabilecek miydi ?
twin | Taekook
Jungkook, zorbalık görerek öldürülen ikiz kardeşinin yerine geçmeye karar verir. omegaverse text
Latent | taekook ✓
Kim Taehyung bir deltaydı ve türü belli olmayan Jeon Jungkookla uğraşmayı çok severdi, tabii bu uğraşmalar Jungkook'un türünü öğrenene kadardı.
young trouble |taekook
[🍓🍭] ✮⁀➷♡⋆·˚ tk' Yirmi iki yaşında olan tıp öğrencisi Kim Taehyung, on sekiz yaşındaki liseli bir öğrenciye gönlünü kaptırmıştı. !slowburn! semetae ukekook 090326
close to godly
Tenime bir iz bırak, onu gururla taşırım.
homemate ★ taekook
Komiser Jeongguk, Başkomiser Taehyung'a evlenme teklifi eder. Siz: Başkomiserim horluyor musunuz? ⋆Çünkü Jeongguk'un ev almak için polis puanı yetersizdi fakat Taehyung ile evlenirse o evi alabilecekti. Ve Jeongguk polisevinde kalmaktan gerçekten bıkmıştı... ⋆
Korkularımı dile getiremezdim. Konuşamazdım kimseyle. Birileriyle paylaşmak yerine tasvir ediyordum onları. Kağıtları kirletiyordum korkularımla, kabuslarımla. Tüm benliğim çoktan kâğıtlara bulaşmıştı. Resimlerim benim bir parçam değil, yansımamdı aslında. Onlarla sesimi duyurmak istiyordum. Beni duysunlar ve anlasınlar istiyordum. Olduğum gibi kabul etsinler, sevsinler istiyordum. Ama bir yandan da kendimi göstermiyor, herkesten saklanıyordum. Resimlerim, sessiz bir yardım çığlığıydı. Onlar benim iç dünyamın aynasıydı. Renkler benim hislerimdi; her çizgi, her gölge korkularımı işliyordu. Birleşen detaylarsa hayatımı anlatıyordu. Ben aslında kendi resimlerimde saklanıyordum. Acaba biri beni bulabilecek miydi ?
More detailsContent Guidelines