bir insanı her gün birkaç dakika görmek, onun sesini yalnızca sipariş verirken duymak ve yine de günün geri kalanını ona ait hissetmek normal değildi. ve jeongguk bunu biliyordu. yine de her sabah aynı kafeye gidiyor, aynı yüzü izliyor ve her akşam telefon ekranında biraz daha kendini ele veriyordu. bazı insanlar hayatına büyük olaylarla girmezdi; bazen sadece adını bilmediğin bir numaradan gelen ilk mesajla başlardı her şey.
texting/düzyazı
mini fic
Todos los derechos reservados