XANEMİR

Mir'in üstüne eğilmesini fırsat bilip kulağına sıcak nefesini üfledi. "Bu kadar yakın olmamalısın... Mir."

Ezdînşer, duyduğu sözlerle buz kesti. şakaklarındaki damar bir kırbaç gibi zonklamaya başladı. Her zamanki gibi Xan'ın pervasızlığı onu çıldırtıyordu.

"Kulağıma üflediğin o nefesi senden söküp almasını iyi bilirim... Xan."

"O günü zevkle bekliyor olacağım."
Xan'ın dudaklarındaki o küstah gülümseme, Ezdînşer'in öfkesini dindirmek yerine harlanan bir ateşe körükle gitmek gibiydi.

"Sana yakından bakmak insanın sabrına hakaret gibi," dedi Mir acımasızca, Xane'nin sürmeli kızıl kahve gözlerinin en kuytusuna bakarken.

"Öyle mi?"

Ezdînşer zifiri karanlık gözlerini Xane'nin yılanı inandıran gözlerinden çekmedi.

"Kadın..." diye gülüp başını havaya kaldırdı, Mir. "Sana kadın demek... dile yakışmıyor."

"Kadın olarak görmediğin içindir."

"Sen kadın mısın?"

Ezdînşer, Xan'ı asla bir kadın olarak görmüyordu; ona göre kadın silüeti almış erkek ruhlu biriydi.

Bilakis haklıydı da; Xan'ın rüzgarı estiğinde en heybetli adam bile titrerdi.

Tüm hakları saklıdır.

Töre, düşmandan aşka kurgusudur.