KARANLIĞIN SAHİBİ
- Reads 29
- Votes 6
- Parts 1
MatureOngoing
Last published Sat, May 16, 2026
"En korkunç insanlar bağıranlar değil,sakin olanlardır" çünkü bazı insanlar seni korkutmaz.Seni... kendine yaklaşt ırır.Ve sen bunu fark ettiğinde artık çok geç olur.
Public Domain
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
BRONZ SERİSİ
Final oldu, tamamlandı. Seri altı kitapla raflarda yerini almıştır. ❝El bebek, gül bebek değil; el bebek, öl bebek.❞ Karanlık örgütün kurduğu düzen için doğmuş bir kız çocuğuyken ona verilen en büyük ceza sevgisizlikti. Kaderini kabullendi ve kartını oynadı. O kim miydi? Hisar Alatav. Hayır, sil. His Alatav. Karanlık düzenin kıyameti olmak üzere. O ise Bronz. Karanlık örgüte başkaldırıp kartları yeniden dağıtan adam. Ona Bronz derler. Onların tohumları el bebek gül bebek değildi; el bebek öl bebekti.Complete
Maske ve Mühür
İki ruh arasındaki kırılgan çizgi, fırtınanın kalbinde titreyen bir alev gibi; eriyen buzun altında sessizlik biriken derin bir çağrıya dönüşüyordu. "Gerçeği bilmek, özgürlük mü yoksa hapishane mi?" "Bazen özgürlük, en ağır zincirdir." ____________________________ *Hikayenin konusu değişti***
Umay-Gerçek Ailem-
Ben hiçbir zaman ailem tarafından onların çocuğu olarak görülmedim. Ben bir süs bebeğiydim. Beni istedikleri gibi giydirdikleri, istedikleri gibi hareket ettirdikleri bir süs bebeği. Ağzımı açmamıştım tüm bu yapılanlara. Çünkü ağzımdaki dikişler konuşup karşı gelmeme izin vermiyordu. Ancak bir gün artık bir şeylerin farkına vardığım zaman, herşey değişmişti. Kendi hayatımı zor da olsa kurmaya başlamıştım. Baskılara ve şiddette maruz kalsam bile hayallerimi gerçekleştirmem herşeyin bedeline değerdi. Ben Umay Taşkın yani artık Eraslan, 21 yıllık hayatımın, yaşadığım zorlukların çöp olduğunu öğrendikten sonra gerçek ailemle yaşamaya başlamıştım. İki aylık deneme sürecim ne kadar uzayacaktı ki? Hadi gelin hep beraber benim hayatımı okuyalım.
Yanan Okyanus
Temmuz bitti. Ağustos da bitecek. Eylül'de elleri üşüyecek ama, kalbini ısıttığı kişiler buz tutmuş ellerini ısıtamayacak. Bu yıkım değil de ne peki? Gidenler dönmeyecekti, arkalarında bıraktığı enkazlar ise hiç bir zaman eskisi gibi olmayacaktı. Onun hikâyesi ise o gece başladı, yeni hikâyesi, ailesiz kalmış bir kızın ailesi olmadan yeni kurduğu hayatının hikâyesi. Zor olduğunu biliyordu ama imkânsız olmaması için uğraşacaktı. Yeni bir hikâye için, yeni bir hayat için uğraşacaktı. "Yanan Okyanus"
YANLIŞ KİŞİ (İntikam)
"saçlarıma dokunma!" ondan uzaklaştım. "bana ne yaparsan yap ama onlara dokunma!" "Onları keseceğim!" "h-hayır onlar annemden bana kalan son şey onlara dokunma n-ne olur.." ağladı. "istersen döv canımı yak ama onları elleme.." belime gelen saçlarımı tutup çekti. "onları kesip sana yedireceğim." dedi ve güldü.. "senin ölümün benim elimden olacak unuttun mu?"
Gönül Harbi (Gerçek ailem)
Çekmece ağır bir sesle açıldı. İçeride sararmaya yüz tutmuş dosyalar, eski reçeteler ve köşesi hafifçe kıvrılmış, diğerlerinden ayrı duran bir zarf vardı. Üzerinde tek bir kelime yazıyordu. Daphne El yazısıydı. Babamın el yazısı. Bilinmezlik ile göğsüm sıkıştı. Zarfı elime aldığım anda kalp atışlarım hızlandı; sanki odanın havası azalmıştı. Açmak istemedim. Bir mektubun insanın hayatını bu kadar kolay ikiye bölebileceğini bilmek, korkutucuydu. Ama içimde bir yer, bunun yıllardır sessizce beni beklediğini fısıldıyordu. Zarfı açtım. Kâğıt titreyen parmaklarım arasında hışırdadı. Kağıtta yazanlar ise şunlardı. "Daphne... Sen bizim kızımız olarak doğmadın."
GÖLGENİN KIZI
Ben Lara Saye bazılarına göre ise Gölgenin kızı. Ben kimim? Adım ne? Soy adım ne? Gizli benim hayatımda böyle bilgiler gizli. Kimseyle paylaşamam. Hayalim neydi kendimi gelecte nerde görmek istiyorum bilmiyorum ama kaçamadığım bir kaderim olduğunu çok iyi biliyorum. Tıpkı kimseyle paylaşamadığım sırlarım olduğu gibi...
VENEM ( İLK BÖLÜMLER DÜZENLENECEK)
Venem 11/01/1672: Yıllar yıllar önce Venem'e bir kar tanesi düştü. Uzun süredir beklenen kış, kendini şimdi gösteriyordu. Tüm Venem halkı bu durumun uğur olduğunu düşünmüştü. Lakin durum öyle değildi. Bu kar tanesi değişimin ve başlangıcın belirtisiydi. Belki de bu sadece görünen kısmıydı. "Bilemezlerdi, lanet denen meleğin bir nefes kadar yakın olduğunu. " Küçük kız kafasını annesinin başından kaldırdı. Meraklı ve uykulu gözlerle annesine baktı. "Anne eğer bilselerdi, her şey farklı olur muydu? " Annesi şefkatle kızının koyu kahverengi saçlarını sevdi. "Eğer bilselerdi de hiçbir şeyi değiştiremezlerdi meleğim. " Krallık herkesi meydana da topladı. Her şeyin bu konuşmayla son bulacağını düşündüler, lakin hiçbir şey bu kadar kolay değildi. "Sevgili halkım, yaşananlardan sonra Venem'in ikiye ayrılmasına karar verilmiştir. " "Kara büyünün serbest olduğu krallığa SİS, kara büyünün yasak olduğu krallığa ise SUS dendi." Küçük kız bir kere daha kafasını annesinin kucağından ayırdı "Halk ne dedi peki anneciğim" Annesi içini ısıtan bir gülümseme gönderdi. "Halk ikiye ayrıldı kızım.Halk krallıkları iyi ve kötü olarak adlandırdı" ------- "Bu hiçbir zaman iyi ve kötünün savaşı değildi. Kötüler ve az kötüler savaşıyordu. " ------- " Peki anne hikayenin sonunda kim kazandı? " Annesinin gülüşü soldu. Küçük kız yanlış birşey söylediğini düşündü. "Henüz hikaye bitmedi annecim.Ama sana söz veriyorum, hikayenin bittiğini göreceksin. "
Kırık Kanatlar
Annesini kaybettikten sonra Mira'nın hayatında geriye yalnızca suskun bir dede, yarım kalan sorular ve yıllardır anlatılan nefret hikâyeleri kalmıştı. Tek bildiği şey, Ataman ailesinden uzak durması gerektiğiydi. Ama bazı insanlardan uzak durmak sandığı kadar kolay olmuyordu. Bir kavga her şeyi değiştirdiğinde Mira kendini geçmişin ortasında buldu. Çünkü yıllardır düşman olarak anlatılan insanların bakışlarında bile saklanan gerçekler vardı. Ve bazı sırlar ortaya çıktığında insan, en çok kendi ailesinden korkuyordu. "Beni koruduklarını söylüyorlardı. Ama kimse benim neden korunmam gerektiğini söylemiyordu."
Yalnızlığın Sokağında.
Kendime ait şiirler ile dolu bir evren, sadece bana ait, sadece yazdıklarım ve yazacaklarımla.
Final oldu, tamamlandı. Seri altı kitapla raflarda yerini almıştır. ❝El bebek, gül bebek değil; el bebek, öl bebek.❞ Karanlık örgütün kurduğu düzen için doğmuş bir kız çocuğuyken ona verilen en büyük ceza sevgisizlikti. Kaderini kabullendi ve kartını oynadı. O kim miydi? Hisar Alatav. Hayır, sil. His Alatav. Karanlık düzenin kıyameti olmak üzere. O ise Bronz. Karanlık örgüte başkaldırıp kartları yeniden dağıtan adam. Ona Bronz derler. Onların tohumları el bebek gül bebek değildi; el bebek öl bebekti.
More detailsContent Guidelines