To, co po nas zostaje

Po tajemniczej śmierci rodziców Tatiana trafia pod opiekę wuja - człowieka, który uważa, że strach jest skuteczniejszy od wychowania. Betonowe osiedla, nocne spacery bez celu i coraz większa pustka w środku stają się jej codziennością. Wszystko zmienia się, gdy poznaje Arteuma Stiepanowicza - nauczyciela historii z irytującą potrzebą ratowania ludzi i skłonnością do dawania innym więcej ciepła, niż rozsądek powinien pozwalać.

To jednak nie jest historia o ratowaniu świata. Ani o prostym leczeniu traum.

To historia o zmianie.

O ludziach, którzy próbują odnaleźć siebie w rzeczywistości, gdzie łatwiej jest stać się cynicznym, obojętnym albo zwyczajnie okrutnym. O tym, jak jedna relacja potrafi powoli przesunąć granice czyjegoś świata. Jak drobne gesty zostają pod skórą na lata. I jak bardzo człowiek może pogubić się we własnej tożsamości, kiedy całe życie grał kogoś, kim nigdy naprawdę nie był.

Bo z czasem w centrum wszystkiego staje Irina Iwanow.

Kobieta spokojna, inteligentna i pozornie poukładana. Taka, która zawsze wie, co powiedzieć i jak się zachować. Problem polega na tym, że Irina od dawna nie wie już, kim właściwie jest. A im mocniej próbuje kontrolować własne życie, tym bardziej wymyka jej się ono z rąk.

To powieść psychologiczna o samotności, dojrzewaniu, mechanizmach obronnych i ludziach uczących się od nowa odczuwać emocje. O poszukiwaniu własnego miejsca, własnego głosu i odpowiedzi na pytanie, czy człowieka da się jeszcze zmienić, kiedy wydaje mu się, że jest już za późno.