Gecenin Doğduğu Nokta
- Reads 17
- Votes 4
- Parts 2
You may also like
ÇAKIR RENGİNDEKİ MEKTUP
❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana 'özgürsün' diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın," Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşın." Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır. Kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Onu tanıdığınızı sanın... Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişir, ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Ardından kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Ya cevap yok, ya da çok fazla...
KELEPÇE // TEKRAR YAZILACAK
İLK YAZDIKLARIMDAN BİRİ OLMASINDAN KAYNAKLI ÇOK FAZLA YAZIM HATASI VAR. İLERİDE TEKRAR YAZILACAK!! Komiser Çağla çalışmak için İstanbul'a gider, cinayet büroda komiserlik yapan Çağla birçok cinayet görür ve bu katilleri bulma yolunda yanında... Başkomiser Aras Karakılıç Komiser Asır Atay Klimanalog Zehra Yalçın Adli tıp uzmanı Merve Ayman Olay yeri inceleme Miraç Akyol Bilişim uzmanı Doruk Asil Vardır... Cinayeti kim işledi? Başlangıç tarihi : 08/10/2023Complete
LEYAL (ara verildi)
Bir devrin yıkımı... Leyal daha bir çocuktu. 10'lu yaşlarındaydı ama çocuktu. 18 yaşını henüz doldurmayanlar çocuk sayılırdı öyle değil mi? O da öyle bir çocuktu işte. Terk edilişi, annesinin ona söyledikleri dün gibi aklında değildi elbet. Üzerinden yıllar geçmişti. Babası bu anıyı hafızasından silmek için çok çabalamıştı. Kızı unutsun diye çok uğraş vermişti. Gezmediği psikolog gitmediği pedagog kalmamıştı. Leyal hiçbiriyle konuşmamıştı. Tek kelime dahi dökülmemişti dudaklarından. Bir psikoloğa kadar... Gizem dolu bir polisiye macera.. Hemen sen de okumaya başla. Bu fırsatı kaçırma! Bölümler okuma oranına göre artacaktır! Okumaya başladığınız tarihi yorumlarda belirtin! Yayınlanma Tarihi 19 Şubat 2025
KORKU TÜNELİ (TAMAMLANDI)
KORKUMU İSTİYORSUNUZ? HEYECAN MI İSTİYORSUNUZ? PEKİ YA ADRENALİN? Okumaya başlayın o zaman iliklerinize kadar hissedeceksiniz.Complete
LETHE
"Unutmak ister misin Arion?Ama unutmak, seni kim olduğunla yüzleşmekten alıkoyar."
VALENCİA: İlk Cemre
Valencia, Merin Kraliyet Ailesine mensup bir prensestir. Bir yandan varislik için mücadele ederken diğer yandan ailesine bağlı Kraliyet Okulunda okumaktadır. Bu okulun en önemli kuralı gerçek kimliğini saklamaktır. Bu yüzden genç kız gerektiğinde gerçek duygularını hayali bir maskeyle gizler. Bu okulda hanedan üyelerinin yanı sıra asiller ve halk tabakasından insanlar da eğitim görmektedir. Bu yüzden güçlü bağlantılar kurmaya çalışan Valencia, diğer kimliksizlerle de arasını iyi tutmaya çalışırken başına hiç beklemediği olaylar gelir. Tam da bu zamanlarda kimden geldiğini bilmediği mektuplar almaya başlar. Üstelik bu mektupları yazan kişi onun gerçekte kim olduğunu bilmektedir...Complete
DEMİR KURT: BİRLİK
Bazı savaşlar bitti sanılır... Ama geride kalanlar için savaş asla bitmez. Kaybedilen timler, yarım kalan görevler ve taşınması ağır veballer... Asena Temir ve Alaca Timi için bu yol, sadece bir görev değil; suskun yeminlerin, verilen sözlerin ve geri dönmek zorunda kalanların hikâyesi. Bu bir kahramanlık masalı değil. Bu, bedel ödeyenlerin hikâyesi.
KIRIK VALS ~ Yemin
Derler ki, çok eski çağlarda karanlıkla ışık birbirine düşman değildi. Karanlık, insanın sırrını saklar; ışık, gerçeği gösterirdi. Bir gün, bir insan doğdu içinde ikisini de taşıyan. Ne karanlık ondan tamamen vazgeçebildi, ne ışık onu bütünüyle kabullenebildi. O günden sonra dünya ikiye bölündü: Biri adaletin karanlıkta kaybolduğu kalpler, diğeri sessizce yanarken bile ışığı inkâr eden kalpler. İki soy, aynı kaderin iki yüzü gibi büyüdü. Ve her ne kadar birbirlerinden nefret etseler de, her dökülen kanda, her kırılan yeminde, karanlıkla ışık yeniden buluştu. Belki de kader, onların düşmanlığında değil, birbirlerini yok etmeden önce kim olduklarını hatırlamalarındaydı.
❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana 'özgürsün' diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın," Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşın." Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır. Kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Onu tanıdığınızı sanın... Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişir, ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Ardından kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Ya cevap yok, ya da çok fazla...
More details