Kaybolan Canlar

Bazı geceler insanın hayatını değiştirmez.
Bazı geceler insanın içindeki her şeyi öldürür.
O gece İzmir sokaklarında bir annenin çığlığı yankılandı.
Gökyüzü karanlıktı. Deniz sessizdi.
Ama genç bir kadının kalbi paramparçaydı.
Kollarından koparılan küçücük bir bebek ağlıyordu.
Annesi ise bağlı olduğu sandalyede yalnızca çığlık atabiliyordu.
Çünkü karşısındaki adam bir yabancı değildi.
O adam, bir zamanlar sevdiği adamdı.
İnsanların önünde diz çöktüğü, adından korkuyla bahsettiği bir adamdı o.
Gücün, paranın ve karanlığın içinde kaybolmuş bir adam...
Ama kadın onu bir zamanlar başka biri olarak tanımıştı.
Gülüşü içini ısıtan biri olarak...
Saçlarını okşarken gözlerinin içi gülen biri olarak...
Ona sevgiyle bakan biri olarak...
Sonra bir gece her şey değişti.
Bir ölüm, kirli bir miras ve karanlığın içine açılan bir kapı...
O geceden sonra ne sevgi kaldı ne merhamet.
Sadece korku vardı.
Kan vardı.
Ve geri dönülmeyecek kadar büyük bir nefret vardı.
Genç kadın o gece yalnızca kızını kaybetmedi.
Sevdiği adamı, gençliğini, huzurunu ve kalbinin son iyi parçasını da kaybetti.