ankara | yarı texting

"Bak şimdi," koltuktan yavaşça kalktı. Şu an tepemde dikiliyordu tam olarak.

"Zaten evde fazla durmuyorum, okul çıkışı işe gidip gece yarısı eve dönerim. Bir yedek anahtarım var, onu sana vereceğim. Kendine bir iş bulup sana yetecek kadar birikim yaptıktan sonra ayrılabilirsin. Sonsuza kadar burada kalacağını düşünüp iş fikrinden vazgeçme."

"Öyle bir şey düşünmüyorum zaten, en kısa sürede çıkarım." Yüz ifademi göremiyordum ama kaşlarım çatılı şekilde ona bakarken umarım sinirli duruyorumdur.

"İyi, eve arkadaşlarını getirmek yasak. Evi dağınık bırakmak yasak. Kira ve faturalara destek olmana da gerek yok. Yüksek sesle müzik dinlemek de yasak. Komşulardan tek bir şikayet alırsam bozuşuruz."

O, ev hakkındaki kuralları bir bir sıralarken yüzüne şaşkınlık ve sinirle karışık bir ifadeyle bakıyordum. Bu çocuk beni ne sanıyor, 10 yaşında falan mı? Bu yasaklar ne ya?

"Sen beni 10 yaşında falan sandın herhalde. 18 yaşındayım ben, on sekiz. Bunları söylemene gerek yoktu."

Sanki aklına yeni bir şey gelmiş gibi tekrar konuşmaya başladı. "Yaşını söylemişken, senden 3 yaş büyük sayılırım. Bana abi desen iyi olur."

"Birincisi, 19 olmama çok az kaldı. Yani mantıken 3 değil 2 yaş büyüksün. İkincisi, zaten abi diyorum, abi."

❀࿐
Siz:
isteyim ben
cikcam birazdan

Tuğra Abi:
ne işi amk
işe mi girdin sen
neden haber vermiyorsun

Siz:
abi ne bileyim unutmusum
bugun soyleyecektim zaten
eve gelince
niye sinirleniyosun ki hemen

Tuğra Abi:
çok normal değil mi sinirlenmem aq
haber vermeden başına buyruk davranıyorsun
nerede işe girdin sen
ne kadar güvenilir bir yer
biliyor musun bunları

Siz:
iyi misin tugra sen
az sakin olsana

Tuğra Abi:
tugra
abiye noldu

Siz:
kurabiye oldu