Zehirli Orkide #Wattys2016

Her şey yoluna girmişti...
Eskisi gibi mutlu ve huzurlu olmaya başlamıştık...
Ya da biz öyle zannediyorduk ...

O günden sonra ilk defa gülmeye, kendimizi güvende hissetmeye başlamıştık. Ben ve ailem... Arkadaşlarımın ise ne durumda olduklarını bilmiyordum. Ailelerimiz olanları atlatabilmemiz için bizi ayırmışlardı. Hepimiz farklı yerlere taşınmıştık. Birbirimizden haber alamıyorduk. Hepimizin adresleri gibi telefonları da değişmişti. Buna mecburduk. Çünkü hepimiz ondan kaçıyorduk. Bugüne kadar ondan kaçabildiğimizi, onun artık bizi bulamayacağını ve bize zarar veremeyeceğini düşünmüştüm. Ya da bizden vazgeçtiğini. (Bu yüzdesi düşük diğer bir ihtimal olabilirdi.) Aslında onun ne düşündüğü umurumda bile değildi. Umurumda olan tek şey bizden vazgeçmiş olmasıydı. (Bu kanıya nasıl varabildiğim hakkında herhangi bir fikrim yok.) Ama kendime onun vazgeçtiğine o kadar inandırmıştım ki eski hayatımıza geri dönebileceğimizi bile düşünmeye başlamıştım. Halbuki çok büyük bir rüyanın içindeymişim. Bu rüyanın biteceğini aklımın ucundan bile geçirmemiştim. Ta ki bugün o mektubu alana kadar. Her güzel şeyin olduğu gibi benim rüyamın da bir sonu vardı. Rüyadan uyanıp kabusun sonsuz karanlığında kaybolmaya başladım. Ve bu sefer bu kabus hiç bitmeyecek gibi görünüyordu.

''Hiç bir şey bitmedi...
Her şey kaldığı yerden devam edecek...
Ta ki hepiniz cezanızı çekene kadar...
Benden kaçamazsınız. Az kaldı...
GELİYORUM..!! ''

Zehirli Orkide

#Wattys2015