Dziewanna

Dziewanna (Bogini Puszczy)
Nie szukaj w niej litości, bo jej nie posiada - posiada za to kły, pazury i łuk, który nigdy nie pudłuje.

Wygląd: Nie jest wysoka, jest smukła jak młoda brzoza, ale pod tą smukłością kryje się siła drapieżnika. Jej skóra ma kolor przygaszonego mchu i ziemi, a w słońcu (lub w blasku księżyca) lśni jak wilgotna kora. Nie nosi tkanin - jej ubraniem jest skóra upolowanych zwierząt, która zdaje się zrastać z jej ciałem.

Spojrzenie: Oczy ma koloru głębokiego bursztynu, który w chwilach polowania zmienia się w nienaturalny, żółty blask. Nie mruga za często. Patrzy tak, jakby czytała Twoje myśli i od razu wiedziała, czy jesteś wart zachodu, czy tylko przerobienia na nawóz dla lasu.

Zapach: To pierwsze, co czujesz, zanim ją zobaczysz. Pachnie jak las tuż przed burzą - żywicą, rozgniecionymi igłami sosny, zapachem mokrej sierści i metaliczną nutą świeżej krwi.

Obecność: Gdy wchodzi do pokoju (czy raczej wkracza w sferę Twojego życia), powietrze robi się gęste i zimne. Wszystkie zwierzęta - od wilków po ptaki - zamierają. Nie wydaje dźwięków. Porusza się tak bezszelestnie, że słyszysz tylko bicie własnego serca, które w jej obecności zaczyna przyspieszać w panice.

Broń: Łuk z cisu, wyciosany z drzewa, które widziało narodziny i śmierć pokoleń. Jej palce nie znają odcisków - są twarde jak róg, a paznokcie przypominają szpony ptaka drapieżnego.