Takıntı
- Reads 49
- Votes 5
- Parts 1
"Onun dünyasında iki seçenek vardı:
Ya yanında olurdum...
Ya da kimsenin."
Ama o gece, kanlar içinde yatan yabancı bir adam bütün hayatını değiştirdi.
Siyah araçlar. Rusça konuşan adamlar. Gizemli bir 'patron'.
Ve karanlığın içinden ona saplantıyla bakan tehlikeli gözler...
Azra yanlış kişiyi kurtardı.
Şimdi ise o adam onu bırakmaya hiç niyetli değil."
Ona takıntılı olan bir adamdan kurtulmaya çalışan bir kızı...
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
AYNI SOYADINDA MAHKÛM
Kocasını toprağa verdiği gün her şeyin bittiğini sanmıştı. Ama asıl kabus, kırkı çıkmadan başladı. Aşiretin kararı kesindi: Doğacak çocuk sahipsiz büyümeyecekti. Ve o artık ölen kocasının değil... abisinin karısı olacaktı. Aynı ev. Aynı soyadı. Ve her geçen gün daha tehlikeli hale gelen bakışlar... Bir yanda unutamadığı adam, bir yanda ona bakmayı bırakamayan başka biri. "Aynı Soyadında Mahkûm" yas, töre ve yasak bir yakınlığın hikâyesi...
Hazan (Yanmak Serbest) +18
Yetişkin okurlar için uygundur Bir kadının bedeniyle değil, iradesiyle verdiği en sert savaşı anlatıyor. Tutku, acı, ihanet, arzular ve karanlık ilişkiler... Her dokunuş bir tehdit. Her gülümseme bir tuzak. Ama bazen, en kirli eller bile birini tutup aydınlığa çıkarabilir. Kurtuluş mu? Belki. Ama artık o, ne tamamen kurtarılmış... Ne de tamamen kaybolmuş biri. Kendi elleriyle kurduğu bir savaşta yok olmakta vardı . Not . Bu kitap eğlencesine yazılmış bir kitaptır. Gerçek kalemimi okumak istiyorsanız diğer kitaplarıma bakmanızı öneririm.
Arafın Kıyısı(+18)
Lalin, şöminenin başında, alevlerin turuncu ışığının teninde dans etmesine izin vererek oturuyordu. Araf'ın sert adımları yaklaşırken başını kaldırmadı ama kalbinin atış hızı, kocasının varlığını çoktan selamlamıştı. Araf, kadının arkasına geçti, diz çöktü ve kollarını Lalin'in beline sımsıkı doladı. Başını omuzuna yaslayıp derin bir nefes çekti. "Kokun..." diye fısıldadı Araf. Sesi hem yorgun bir savaşçının sığınma isteğiyle doluydu hem de bir hazineyi kimseyle paylaşmak istemeyen birinin hırsıyla. "Tüm gün bu kokuyu özlemekten, zihnimdeki her şeyi yakıp yıkasım geldi." Lalin, elini kaldırıp adamın nemli saçlarının arasında gezdirdi. "Buradayım Araf. Gitmedim, gitmiyorum." Araf, karısının elini tutup avuç içini öptü. Bu, bir bağlılık yemini gibiydi. "Gitmemelisin. Gidemezsin. Sen benim bu hayattaki tek doğru kararımsın Lalin. Seni o kadar çok kıskanıyorum ki, bazen kendi zihnimden bile saklamak istiyorum seni. Sadece ben bileyim, sadece ben göreyim..."
Karadeniz'e Düşen Nota
Kollarımı göğsümde birleştirdim ve gözlerimi denizden ayırmadan konuştum. "Ne zamana kadar bu böyle devam edecek?" Birkaç saniye sessizlik oldu. Ardından Arslan'ın sakin sesi duyuldu. "Bilmiyorum." Dudaklarımda acı bir tebessüm oluştu. "Evine gittiğinde seni bekleyen bir eşin var. Kollarına "Baba!" diyerek koşan bir de kızın." Arkamı dönmedim. Dönsem, gözlerine baksam, söyleyeceklerimi söyleyemeyeceğimi biliyordum. "Biliyor musun, bazen seni tanıdığıma pişman olduğumu düşünüyorum." Sözler ağzımdan çıkarken boğazım düğümlendi. "Keşke seni hiç tanımasaydım. Keşke bu şehre hiç gelmeseydim." Odadaki sessizlik daha da derinleşti. Yavaşça arkamı döndüm ve gözlerimi ona çevirdim. Salonun ortasındaki tekli koltuğa oturuyordu. Başını hafifçe eğmişti ama bakışları yine bendeydi. "Bir şey söylesene." dedim. "Savun kendini. Bunun normal olduğunu söyle. Benim suçlu olduğumu söyle." Arslan derin bir nefes aldı. "Ne söylememi istiyorsun?" İçimde biriken bütün kırgınlık bir anda yüzeye çıktı. "Evli bir adamsın!" Sesim düşündüğümden daha yüksek çıkmıştı. "Bunu bildiğim hâlde sana yaklaştığım için kendimden nefret ediyorum! Seninle geçirdiğim zamanlar için pişmanım!" Onunla tanıştığıma pişman değildim. Pişman olmayı ne kadar istesem de olamıyordum. Bu yüzden söylediklerim ağzımdan çıkarken bile içimdeki ses bana yalancı diyordu. Arslan yavaşça ayağa kalktı. Aramızdaki mesafe hâlâ vardı ama gözleri sanki çoktan yanıma gelmişti. "Gerçekten pişman mısın?" diye sordu. Cevap veremedim. Arslan bana birkaç saniye baktıktan sonra başını hafifçe yana eğdi. "Hayır, Elvira. O kadar pişman olsaydın..." dedi alçak bir sesle, "şu an bana böyle bakmazdın."
Mehpâre (+18)
Mecburum diye düşündüğün duruma gerçekten mecbur kalır mısın? Mecburiyetlik bir tercihtir. Zayıflıktır. Korkaklıktır. Ben zayıfım, korkağım, mecburum.. *** "Canımı çok acıtma olur mu?" Güçsüz çıkan sesim ile elimi geri çektim. "Alışkındırsın, acımaz"
KÜÇÜK GELİN
Eli kalem tutarken üzerinde okul forması varken birden bire o gelinliğin içinde bulmuştu kendini. Kalem tutan ellerine altınlar takıldı . Okula gitmek yerine ağanın gelini olup o büyük konağa gitmişti. Küçük zarif ayakları konağa adım attığında birden kadın olması istenilmişti. Üzerindeki baskı bitmeyen azarlar dayaklar bitmiyordu sadece okumak istemişti bu zulümde nasıl yaşayacaktı.Complete
ESİR +18
"Bana karşı oynamaya çalıştığın oyunu yok sayacağımı mı sanıyorsun? Bu yaptığın şeyin bedenini sana ödeteceğim, hem de canınla ödeyeceksin!" "Bunu yapmaya mecbur bırakıldım diyorum, neden beni anlamak istemiyorsun? "İlla birine hesap soracaksan bu karın olmalı, senin koynuna girmemi benden isteyen o oldu!"" Bunların hiçbirini hak etmiyordum, ona oyun oynamış olabilirdim, ama mecbur bırakılmıştım. "O benim yıllardır eşim, öldürme işini de babası yapsın! Ama sen... "Seni öldürme işini ben kendime bırakıyorum, canını bugün alacağım!" "Peki karınla neden böyle bir anlaşma yaptığınızı da öğrenebildin mi, neden senin koynuna girdiğimi?" Bu soruyu sorduğumda kollarımı saran eli gevşemişti, çatık kaşlarını düzeltmeden sordu. "Neden böyle bir oyuna girmek istedi, amacınız neydi?" "Yıllardır çocuğunuz olmuyormuş, benim senden hamile kalmamı istedi, sen hamile kaldıktan sonra benimle birlikte yurt dışına gidecekti. "Ardından doğum zamanımda bebeği benden alır sana bizim çocuğumuz diye yutturacaktı! "Sizin veliahtınızı benim doğurmamı istedi, şimdi bu yüzden ben mi suçlu oluyorum?" Bu sözlerimle daha da öfkelenmişti, oysa ben yumuşayacağını düşünmüştüm. "Lan bir de utanmadan anlatıyor musun, siz nasıl insanlarsınız lan?" Bu sözler artık beni de öfkelendirmişti, madem beni gerçekten öldürecekti o zaman susmamın bir anlamı yok. "Beni koynuna alırken hiç öyle söylemiyordun, hiç utanmamıştın! Şimdi benden utanma duygusu mu bekliyorsun, sen çok mu masumsun bu hikayede? "Hiçbir şeyden haberin olmadığı halde karını aldatma yolunu seçtin, bu yüzden gelip bana ahkam kesme!" Öfke ile boğazıma sarılıp beni yatağa itti, ellerini boğazımdan çekmiyordu. Ondan kurtulmaya çalışsam da benden güçlü olduğu için başaramadım, birkaç saniye sonra beni boğarak öldüreceğini anlayınca dilimden o sözler dökülComplete
YEMİN +18
KLASİK BİR MAFYA KİTABIDIR 18+ SAHNELER (ŞİDDET,MADDE KULLANIMI) Her sır açığa çıktığında gerçek daha da yakıcı hale gelecek, intikamın bedeli, masumiyetin sessiz çığlığıyla birleşecekti. _____________________ "Seçimler sende. Zaman daralıyor - düşün, karar ver. Seni yerine yerleştireceğiz; kabul mü, yoksa reddediyor musun?" İki seçenek de kötüydü. Ev sessizdi; gözlerim odayı bir savunma hattı gibi taradı. İlkini seçmekten başka çarem kalmamıştı. Babamı bilen bir odada, en azından bir saat, gerçeği dinleyip plan yapabilirdim. Yanındayken onu kurtarmak mümkündü; yoksa uzaktan ağlayan bir gölgeye dönüp hiçbir şey yapmadan beklemek anlamsızdı. İnce, kırılgan bir umut sesi çıktı içimden: "Babam gelene kadar burada kalmayı kabul ediyorum. Ama o gelince - yalnız başıma, onunla konuşacağım. Söz mü, Yiğit Akdemir?" Koltuktan kalktım; ilk teklifi kabul etmiştim. "Konuş, gerçekleri öğrenme hakkın var," dedi bana kapıya yönelirken. "Birazdan sana yiyecek getirirler," ekledi, bakışları üzerimde gezindi. "Ve daha düzgün kıyafetler." diye mırıldandı Arkasını döndü, kapıyı kapattı; sessizlik geriye kaldı.
İN
❗ UYARI ❗ Bu metin yetişkin içerik barındırır. Burada herkes yalnız, herkes kimsesiz. Burası İn! Burada adalet yok, acıma yok, güçsüzlüğe yer yok, insanlık yok! Herkes sadece kendi canını düşünür. Herkes hayatta kalmaya çalışır. Kimse dost değildir. Herkes, birbiriyle düşmandır. Burada hiçbir arkadaşlık menfaatten öteye geçemez. Başarısız olamazsın. Başarıya da asla ulaşamazsın. Burası bizim inimiz... Hepimizin İn'i. Özgürlüğe aç, adaleti sadece sözlük anlamıyla bilen çocuklar... Onlar yaşamak zorunda. Yaşatmak gibi bir dertleri yok. Bu, onların özgürlüklerini arama hikayesi. Bu, onların adalet için savaşma hikayesi. "Artık bu çocuklar kimsesiz değil!" diye bağırdım. "Ben varım!" Öfkeyle doldu gözlerim. "Hepinize yeterim!" Anlatılanlar tamamen kurgudur. Gerçek kişi veya kurumlarla ilgisi yoktur. 📅 13.06.2022 TÜM HAKLARI SAKLIDIR.
SANRI
Dilber... Dilber 16 yaşında yeni boy atmış bir fidandı. Yüzü fiziği çok güzel olan Dilber yengesi tarafından hep dışlanmıştı. Sırf güzel diye yengesi onun kara peçe takmaya zorlamıştı. Ve her kes Dilberin çirkin olduğunu düşünüyordu. Amir Karadağ. Karadağ aşiretinin ikinci oğlu. Kan davası yüzünden Diyarbakır'ın çirkin adlandırdığı küçük kızla evlenmek zorunda kalan Amir. Peki ya bu iki hayat bir kan davası yüzünden mahvolacak? Yoksa yeni başlangıçlar olacakmı?Complete
Kocasını toprağa verdiği gün her şeyin bittiğini sanmıştı. Ama asıl kabus, kırkı çıkmadan başladı. Aşiretin kararı kesindi: Doğacak çocuk sahipsiz büyümeyecekti. Ve o artık ölen kocasının değil... abisinin karısı olacaktı. Aynı ev. Aynı soyadı. Ve her geçen gün daha tehlikeli hale gelen bakışlar... Bir yanda unutamadığı adam, bir yanda ona bakmayı bırakamayan başka biri. "Aynı Soyadında Mahkûm" yas, töre ve yasak bir yakınlığın hikâyesi...
More detailsContent Guidelines