UNF. LOSER
- Reads 5
- Votes 2
- Parts 1
Ongoing
Last published Fri, May 29, 2026
Özel bir okulda anonim bir hesap açılır ve bu hesapta popüler kişilerin ifşaları çıkar. Bu hesabı yöneten kişi kim ise onların yaptığı her türlü zorbalığı usta bir şekilde paylaşır ve kendini gizlemeyi çok iyi biliyordur. Anonim hesabın sahibi hiç ummadık biri çıkarsa ne olacaktır?
Bir yanda gençlik diğer yandan aşk ve karanlık..
All Rights Reserved
#40
post
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
BİR GECE KADAR 𝑲𝑨𝑹𝑨𝑵𝑳𝑰𝑲
🫀🌃 İnsanlığın nereye gittiğine dair hiç bir fikrim yoktu. Her şey kötüye gitmeye başlamış, hayat değişmeye başlamıştı. Yaşamaya hakkı olmayan insanlar, yaşama hakkımızı elimizden almaya çalışıyordu. Bu kavranılacak gibi değildi. Hâlbuki yaşamalıydı insan. Doya doya, kelimenin asıl manasında yaşamla hayata tutunmalıydı. Benim yaşama hakkımı elimden almışlardı. Ve bu hakkı elimden alan kişi sözde benim babamdı. Baba diye hitap etmemeye çalışıyordum ama içimdeki çocuk yan bunu yapmaya devam ediyordu, anlamıyordum. Yapmamalıydım ama. Bir şey de vardı, artık o çocuksu yanım bile artık bu adamdan nefret ediyordu. Zaten karanlığa bulanmış olan çocuk, zülmete dönmüştü. Ya da ben öyle sanıyordum. Ruhu ölmüştü o çocuğun. Birinin ölmesi için cismani ölmesi gerekmezdi. Ruh ölürken de insan ölürdü. Bunu benden iyi kimse bilemezdi. Ben kirli insan değildim. Ben kötü bir insan değildim. Ben masum bir çocuktum. Ben kötü olmaya zorlandığımda 14 yaşımda bir çocuktum.Düşünüldüğünde kötü bir insan olmak için hiç bir sebep yoktu ama bana sebep yaratmıştılar. Kötü birisi olmaya zorlandığımda sadece küçük bir çocuktum. Beni kendi kabuğum olan karanlığıma çekmiştiler. Ve bunu yalnızca 'babam' yapmamıştı. En yakınlarımdan ve hayata gelmeme sebep olan kişiyle beraber yapmıştılar. Küçük çocuğun katili olan ve sözde babam olacak adam karşımdaydı. Elleri kolları bağlı, yüzü kanlar içindeydi. Kokusundan yanına yaklaşmak bile mümkün değildi. Layık olduğu yerdeydi. Peki ya ben niye burdaydım? Biliyor muydum bunun sebebini? Tabii ki biliyordum. Saklım diye adlandırdığım adamın sağlığı için, yaşaması ve nerede olduğunu öğrenmek için. O yüzden yüzüne bile bakmak istemediğim adamın karşısındaydım.
Unutulan Sözler
Varlen Krallığı'nda sözler kaybolur. Ama bazı duygular... unutulmaz. Aria, söylenen her kelimeyi hatırlayan tek kişidir. Cedric ise geçmişi elinden alınmış bir komutan. Birbirlerine söyledikleri sözler silinmezken, aralarındaki bağ sessizce büyür. Unutmanın hüküm sürdüğü bir dünyada, bir bakış bir yemine, bir fısıltı bir kader çizgisine dönüşür. Aşk, hatırlamaktan daha tehlikelidir. Çünkü bazı sözler kalpte kaldığında, artık geri dönüş yoktur. Unutulan Sözler: Küllerin Fısıltısı Sessizlikle kuşatılmış bir krallıkta, unutulmaya direnen bir aşkın hikâyesi.
B.İ.P / Texting
-TAMAMLANDI- Bilinmeyen numara: Şeyy, Bilinmeyen numara: Beni bipler misin? Bartu: Ha? Bilinmeyen numara: Beni diyorum şu bip şeyinden yap. Bartu: Ana bacı düz gitmek gibi mi?Complete
Mazi
Mazileri biraz karışık olan iki rakip futbolcu bir maçta karşılaşır. (Karakterler tamamen kurgusaldır. Eşcinsel kurgu) (Texting-Düz yazı)
BİRBİRİNE UZANAMAYAN KALPLER
Sabahın beşi. Sessiz tavan sohbetleri. Ve hayatım en az, aklımdan geçen onlarca düşünceyle gözümü bile kırpmadan izlediğim tavan kadar gri. ★ Onun benden haberi bile yokken bir kedi vardı aramızda, sevgimizi bölüşen.
Çevrimiçi
O apartmanda çarpışarak tanısan ve bir birine aşık olan iki farklı hayat. Onur ve Elif... Aynı apartmanda aynı okulda olmaları büyük tesadüf ve en önemlisi onların bir birine bağlayan bir bağ vardı hataları... Ben Onur Duran sevdiği kadını koruyamayan onu kılına zarar gelmemesi için çırpınırken onun hayatını mahveder eden kişi. Sevdiğim kıza seni seviyorum demeden kollarimda can vermesi ne demek biliyormusunuz? Tam kavuştum bitti derken hayat bana arsızca gülüp ağır bir tokat attı. Hayatıma girmiş en güzel ayrıntı gözlerimin önünde son nefesini verdi. Annem terk etti babam öldü şimdi de aşık olduğum kadın kollarimda öldü... Ben Elif Öztürk yıllarca hayatım sandığım yaşam yalanmış. Birini öldurdum yıllarca onlardan kactim ve çok kötü vuruldum.Doguldugum yer, saat, annem,babam,abim, ablam hepsi koca bi yalan. Babam bana hep 'Keşke sen ölseydin' derdi keske ben ölseydim de ona bunlari yaratmazdım. Babam nefret ederdi benden abim aynısı annem seviyormuş gibi yapardı ama ablam o bana hem anne hem baba hemde abi oldu. Ama bu hayatta tek gerçeğim o oldu bana aşkı o öğretti yaşama sebebim oldu. Ama yanında olamadım kollarında son nefesimi verdim son kez kokusunu içime çekip gittim. Abim beni bu hayatta tutunacak tek dalı koparmaya çalıştı. Ama o dalı bırakacak kadar güçsüz değildim. Belkide bu ayrılık bize yeni sayfa olur? Yeni sayfaya hazirmiyiz? Yıllar sonra tam yokluğuna alismaga çalışıyorken dahada bağlanıyodum. Whatsappa girdiğimde gördüğüm manzarayla döndüm... Hayatıma tır çarpmış gibi giren ve giden kız şimdi Çevrimiçi... Elif çevrimiçi... Çevrimiçi...Complete
Kapalı Kapılar Ardı
Evrim ile çekildiğimiz fotoğrafta, arkada duran bir çocuk dikkatimi çekmişti. Siyah kulaklıklarını takmış bize doğru bakan oydu. Utku... O, sanki hep oradaydı ve hep benimleydi. Herkese göstermekten korktuğu yüzünü bir tek bana gösteriyordu ve bir bana sığınıyordu. *** Partideki herkes bildirim gelen telefonlarına sarılmıştı. Herhangi bir bildirimi gören kişiler bana üzülerek bakıyordu. Ne olduğunu anlamadan telefonumu çıkarıp bilinmeyen birinden gelen mesajı açtım. Bir fotoğraf vardı. Sevgilimin başka bir kızla öpüştüğü bir fotoğraf vardı telefonumda. Şu an her şey hissisleşmişti. Tam karşımda olan sevgilime baktım. Haberi yoktu belli ki hâlâ mutluydu. Benim ise kalbim ikiye bölünmüştü.
SON UMUT |Kitap oldu|
Görme engelli, genç bir birey olarak hayatına devam eden Defne; güçlü, sevgi dolu, masum bir kızdır. Öyle ki, büyüse bile sevdiği masalları okumaktan vazgeçmeyen, oradaki gerçek aşk hikâyelerine imrenen ve onu hapsolduğu karanlık zindandan kurtaracak prensini arayan iyi kalpli bir melektir ancak her şeyin değişmesi bir an meselesidir. ✨ Yakında düşlerinde kurduğu mevsimsiz bahçeye küçük bir ışık düşecektir. Bu sevginin ta kendisidir. Defne'yi hapsolduğu hiçliğin sonsuz esaretinden kurtarıp kurtaramayacağını ise sadece zaman gösterecektir. 🕊 Eğer neler olacağını öğrenmek için yollara düştüyseniz Defne'nin dünyasına giden ışıltılı patikayı izlemeniz yeterli. Bu arada, yol üzerinde bir cadıya falan rast gelirseniz korkmayın, kendisi prenses kızımızın can yoldaşı olur. "Nasıl yani, prenses ile cadı arkadaş mı?" dediğinizi duyar gibiyim. Merak etmeyin, bu hikâyede işler böyle diyelim. 19.01.2021 - Başlangıç 🥇1. #roman (19.02.2021) 🥈2. #ilkaşk (09.01.2022) 🥈2. #thewattys (02.09.2021) 🥈2. #roman (28.02.2021) 🥈2. #engel (18.04.2022) 🥉3. #spiritüel (28.08.2021) 🥉3. #thewattys (05.09.2021)Complete
Sahte Sevgilim (Düzenleniyor)
Herkesin iyi bir hayatı vardır. Elbet de Ecrinin de iyi bir hayatı vardı. Peki ya mükemmel olmasını isterse? Hikayeler de hep iyi kızın masalı anlatılır. Okula yeni başlar altın çocuğu kötü kızın elinden kapar ve mutlu mesut yaşarlar. Ama bu kez roller farklı. Kötü kızımız savaşmakta kararlı. Hadi birde onun hissettiklerine bakalım. Ama durun kötü kız olmak yeterli mi? Belki de önce tacı kapmalıdır. Kraliçe olmalıdır. Peki aşk mı önce gelir? Güç mü?Complete
KÜL
Yaman, abimin en yakın arkadaşıydı. Benimse yıllardır sakladığım felaketim. Çünkü bazı aşklar yaşanmazdı. Sadece insanın içinde yanar... ve geriye kül bırakırdı...
🫀🌃 İnsanlığın nereye gittiğine dair hiç bir fikrim yoktu. Her şey kötüye gitmeye başlamış, hayat değişmeye başlamıştı. Yaşamaya hakkı olmayan insanlar, yaşama hakkımızı elimizden almaya çalışıyordu. Bu kavranılacak gibi değildi. Hâlbuki yaşamalıydı insan. Doya doya, kelimenin asıl manasında yaşamla hayata tutunmalıydı. Benim yaşama hakkımı elimden almışlardı. Ve bu hakkı elimden alan kişi sözde benim babamdı. Baba diye hitap etmemeye çalışıyordum ama içimdeki çocuk yan bunu yapmaya devam ediyordu, anlamıyordum. Yapmamalıydım ama. Bir şey de vardı, artık o çocuksu yanım bile artık bu adamdan nefret ediyordu. Zaten karanlığa bulanmış olan çocuk, zülmete dönmüştü. Ya da ben öyle sanıyordum. Ruhu ölmüştü o çocuğun. Birinin ölmesi için cismani ölmesi gerekmezdi. Ruh ölürken de insan ölürdü. Bunu benden iyi kimse bilemezdi. Ben kirli insan değildim. Ben kötü bir insan değildim. Ben masum bir çocuktum. Ben kötü olmaya zorlandığımda 14 yaşımda bir çocuktum.Düşünüldüğünde kötü bir insan olmak için hiç bir sebep yoktu ama bana sebep yaratmıştılar. Kötü birisi olmaya zorlandığımda sadece küçük bir çocuktum. Beni kendi kabuğum olan karanlığıma çekmiştiler. Ve bunu yalnızca 'babam' yapmamıştı. En yakınlarımdan ve hayata gelmeme sebep olan kişiyle beraber yapmıştılar. Küçük çocuğun katili olan ve sözde babam olacak adam karşımdaydı. Elleri kolları bağlı, yüzü kanlar içindeydi. Kokusundan yanına yaklaşmak bile mümkün değildi. Layık olduğu yerdeydi. Peki ya ben niye burdaydım? Biliyor muydum bunun sebebini? Tabii ki biliyordum. Saklım diye adlandırdığım adamın sağlığı için, yaşaması ve nerede olduğunu öğrenmek için. O yüzden yüzüne bile bakmak istemediğim adamın karşısındaydım.
More detailsContent Guidelines