Kimsesiz Deniz Feneri

Kurallarını taraflarının bile belirleyemediği bir anlaşmalı evlilik.

♟️

Serçe parmağını serçe parmağıma doladı ve gözlerimin içine baktı. Yine ruhumu görür gibi, bir bakışımdan dünyaları anlar gibi bakıyordu.

"İddiayı sen kazandın." diye fısıldadı. "Sana aşık oldum."

Nefesi yüzüme vururken zorlukla yutkundum. Dolu dolu olan gözlerimden peş peşe birer yaş yanaklarıma süzülürken baş parmağını baş parmağıma dokundurdu. Sözünü mühürledi. Kalbim acı bir hançer darbesi yemiş gibi kan akıtmaya başladı. Neyin acısıydı bu? Bu gözlerin bana böyle bakmasını istememiş miydim zaten? Gözlerime böyle baksın, içi gider gibi kokumu solusun, kalbi benimkiyle yarışır biçimde atsın ben istememiş miydim? Bunu ben istemiştim. Hayatın bu gözlerden ibaret olduğunu zannederken, bunu ben istemiştim.

İç çekerek parmaklarını benimkilerden çözüp çekmeye niyetlendi ama bu defa serçe parmağımı ben onunkine sardım. "İddiayı sen kazandın." diye fısıldadım. "Ben böyle bir dünyada nasıl yaşanır bilmiyorum." Ben açıkça söyleyemedim. Buna cesaret edemedim. Onu da, kendimi de bir kez daha kimsesiz bıraktığımı söyleyemedim ama o anladı. Sebeplerimi, isteklerimi, korkularımı ve azabımı o gördü.

Hareketleri fısıltımla birlikte donuklaştı. Gözlerime kenetli gözlerinde gördüm yaşadığı sarsıntıyı. Yıkıldı. Oysaki kalbi hançerlenmiş gibi hisseden bendim. Ama o yıkıldı. Geriye doğru bir adım attı ama adımı sarsaktı. Tutunduğu dal kırılmış gibi yalpalamıştı. Canım yanıyordu.

Serçe parmağı benimkinden kopup tüm bağımızı kopartırken başını aşağı doğru eğdi bir kez. Kabullendi. Hiç ısrar etmedi. Kendini layık görmediği şeyi, benim sevgimi, hak ettiğine inanamadığından bugüne dek bunu kabullenmek istemediğini bilmek her şeyi daha zor kıldı.

🖇️

Alihan Adalı&Azra Karaca