Deniz Tufanı

Bir saniye sonra suyun içindeydim.
Deniz soğuktu ama asıl şok eden o değildi.
Nefesim kesilir gibi oldu. Saçlarım yüzüme yapıştı, gözlerime tuzlu su kaçtı. Birkaç saniye sadece çırpındım.

Yanımda biri gülüyordu.
Sesin sahibi,iki gün önce yine onun yüzünden denize düştüğüm için bana 'Deniz kızı' diyen Tufan'dan başkasına ait değildi.

Sanki dünyanın en normal şeyiymiş gibi, suyun içinde kahkaha atıyordu.
Yüzümü silerken öfkeyle ona döndüm. Kalbim hem hızdan hem sinirden deli gibi atıyordu.
"Sen delirdin mi?!" dedim.

Ama sesim bile tam çıkmadı, dalga araya girdi.
O ise hâlâ gülüyordu. Hiç etkilenmemiş gibiydi. Saçlarından damlayan suyu bile umursamıyordu.
Bir adım yaklaştı, gözleri hâlâ gülüyordu.
"Öfke baldan tatlıymış, değil mi deniz kızı?" dedi.
O an sinirim daha da yükseldi.
Ama garip olan... içimdeki o sinir, tam olarak yerini bulamıyordu. Çünkü o hâlâ gülüyordu. Ve ben, nedenini bilmediğim bir şekilde, ona bakmaya devam ediyordum.