Blue dawn

W 1864 roku Mystic Falls nie było jeszcze spokojnym miasteczkiem z pocztówek, tylko miejscem pełnym strachu, sekretów i polowań na to, czego ludzie nie rozumieli.

Siostry Petrova przyjechały tam razem:
Katarina Petrova - ogień, chaos i przetrwanie.
Tsvetelina - jej przeciwieństwo: cisza, empatia i coś, co w ich świecie było słabością... człowieczeństwo, którego nigdy do końca nie straciła. Tsvetelina szybko znalazła swoje miejsce w cieniu wydarzeń.
Nie manipulowała jak Katherine - ona obserwowała.

Ze Stefanem Salvatore łączyła ją spokojna, prawie niewypowiedziana więź.
Z Damonem Salvatore - coś znacznie głębszego: zaufanie, które rodziło się w chaosie i śmiechu, jakby świat miał zaraz się skończyć, ale oni i tak wybierali siebie nawzajem.

Ale nad Mystic Falls wisiało coś starszego niż oni wszyscy.

Mikaelsonowie.

Pierwotne wampiry.
Legenda, która okazała się prawdą.

I w centrum tej historii był on - Niklaus Mikaelson.

Klaus nie był tylko potworem.
Był burzą w ludzkiej skórze.
I od pierwszego spotkania z Celeste... coś w nim się zatrzymało.

Bo Celeste nie bała się go tak, jak inni.

Nie dlatego, że była odważna.
Tylko dlatego, że widziała coś więcej niż potwora. Klaus chciał ją kontrolować, jak wszystko inne.
Celeste odmawiała bycia kontrolowaną - nawet przez niego.

A jednak... za każdym razem, gdy powinna go nienawidzić, widziała coś innego:
samotność, której nikt nie chciał przyznać.

A Klaus...
on nigdy nie przestał być zafascynowany tym, że ona nie reaguje strachem.

To nie była miłość.
To nie była nienawiść.

To było coś pomiędzy - niebezpieczne przyciąganie dwóch osób, które nigdy nie powinny stać po tej samej stronie.

Jednak, Celeste po "śmierci Katherine" musiała uciec, bo gdyby została Klaus zniszczyłby wszystko co kochała.

Jednak po ponad 145 latach bohaterka wraca do Mystic Falls, z tęsknoty za tym tajemniczym miasteczkiem.