Dilsiz Acı

"İmkânsızı umut etmek yaranın kabuğunu koparmak gibidir; sen iyileştikçe yine kopar, yine kanar..."
Gökçe için Nisan'ın 28'i, takvimdeki bir günden çok daha fazlasıydı. O gün, kulağındaki fren sesiyle dünyası durmuş, abisinin gidişiyle göğsünde hiç sönmeyecek bir yangın başlamıştı. Ailesinin ve en yakın arkadaşı Duru'nun desteğiyle ayakta kalmaya çalışırken, acısını kimseyle paylaşmamayı seçti. Onun acısı dilsizdi, görünmezdi.
Ta ki Erdem'in hayatına girdiği ve onu hiç hak etmediği bir kıskançlıkla suçladığı o güne kadar...
Erdem, Gökçe'nin sessizliğini bir bahane, uzaklığını bir kıskançlık sanıyordu. Oysa Gökçe, her sabah yorganını çekip "Kalk artık okula geç kalacağız" diyecek bir abinin hayaliyle uyanıyordu.
Gerçekler er ya da geç ortaya çıkacaktı. Peki Erdem, Gökçe'nin ruhundaki o derin enkazı ve dilsiz acıyı öğrendiğinde, açtığı yaraların pişmanlığıyla ne yapacaktı?
Abisinin ona her zaman aldığı beyaz güllerin anısına saklanan, sessiz bir haykırışın hikayesi...