ARKANA BAKMA

İnsanlar karanlıktan korkardı.
Ben karanlığın içinden yürüyordum.
İstanbul'un geceyi kusan ara sokaklarında büyüyen biriysen iki şey öğrenirdin:
Kimseye güvenmemek...
Ve arkana bakmadan yürümek.
Ben ikisini de fazla iyi öğrenmiştim.

Ama kimse şunu söylemezdi:
Karanlık, sadece sokaklarda olmazdı.
Bazen okul koridorlarında olurdu.
Bazen bir bakışta.
Bazen de adını bilmediğin birinin sesinde.
Ben bunu çok erken öğrenmiştim.
Çünkü bazı insanlar hayatına "gelmezdi".
Direkt içine düşerdi.

Geçmiş ve gelecek arasında gidip gelen sürprizler dolu hikâyemiz ARKANA BAKMA.