Saat 23.00

Tüm hayatımın içindesin hiç bilmeden. O kadar çok olay oldu ki haberin bile olmayan. Hepsinin suçlusu sensin. Zanlılar bir bir kaçtılar ama senin üstünde gerçek suçluların parmak izi var. Belki de sırf bu yüzden her şeyin bedelini ödemek zorunda kalırsın. Hiç düşünmedin mi bu kadar mükemmel olurken bu pislik dünyada çıplak kalırım diye. Kollarımda saklardım oysa seni çıplaklığın sadece bana ait olurdu. Bu kadar mükemmellik fazla der; eski büyüklerimizin yaptığı gibi yüzüne is sürerdim kimse seni fark etmesin diye… Biraz da olsa sevgi, ilgi görebilmek içindi önceden yalanlarım. Çişimin gelmesi kadar masum. Şimdi gerçek masumluğu çarşafta gülümseyerek izleyebilecek kadar ağırlaştı yalanlarım. Her adımını bilirken üstünde ki parmak izlerinden gerçeklere ulaşmak adına, kendi parmak izimi sende bıraktığımın farkında bile olmamışım. Dedim ya bilmediğin bu dünya düzeninde, bilmediğin olayların günahları senden çıkarıldı haberin yok. Keşke dediğim tek kişisin ama senin için bile saat 23.00 oldu.