Zostaw dla mnie refren [wlw]

Charlotte Whitmore nie dotknęła pianina od dwóch lat.
Nie dlatego, że nie była w tym dobra.
Po prostu któregoś dnia muzyka przestała brzmieć jak coś, co należy do niej.
Od dziecka uczono ją, jak być idealną - jak grać, jak się zachowywać i jak nigdy nie popełniać błędów.
Aster Bell jest jej całkowitym przeciwieństwem.
Prowadzi indie rockowy zespół razem z najbliższymi przyjaciółmi, gra na gitarze elektrycznej i wygląda, jakby chaos był jej naturalnym środowiskiem.
Kiedy pewnego dnia namawia Charlotte, żeby przyszła na jedną próbę, żadna z nich nie zakłada, że coś z tego będzie.
Ale między niedokończonymi tekstami, salą prób i melodiami, których nigdy nie miało być, Aster zaczyna myśleć o Charlotte jak o refrenie ulubionej piosenki - takim, którego nie da się wyrzucić z głowy.
A Charlotte po raz pierwszy od dawna zaczyna się zastanawiać, czy muzyka może jeszcze do niej wrócić.