verses unsent

Ang itatala ang walang humpay ika nga nila ang buhay, ngunit nagkakaroon ng pag-asa sa liblib na pinagsakloban ng pagibig. Sa huling tugma ng isang taludturan pagbibigay diin pusong tinitibok na minsa'y isang ginoo ang rason. Subalit nauuna ang pag-asa ika nga sa Nobelang Socorro ni Binibining Mia.

Hindi ba ang pag-ibig ang ikot ng mundo na nagpaparami sa atin? Ang pag-asa sa pagtitiwala ng nakakasama o kapuwa ay limatado lamang ayun sa pinagmulan ng kalahatan. Lahat nasasawi, lahat nagdudusa, lahat lumalaban ngunit naiiba ang tinatahak. Karamihan ay kumakapit sa pag-ibig dahil sa kawalan ng pag-asa, ito'y kanibalismo at winawaglit na ito ay nakakapagpatubo ng buto. Nilamon ng lupa ang puso kaya't nga makasalanan at iyo pang sinusunod ang bugso nito? Isang kalapastangan para gawing pag-ibig ang pagkukunan ng pag-asa.

Kaya't mahalagang hanapin ang boses bago gawing boses ang mundo na walang ibang ginawa kundi maging makasarili. Aking aakinin ang akin, salita na kailanman hindi pag-aari ng mundong walang kabuluhan. Sa matatalinhagang salita ko nakikita ang pag-asa. Sabi nga "carpe diem", ating sulitin ang dala ng umaga at ang hiningang pagtigil ay hindi naiibalik pero ang mga ala-alang nagbibigay kulay ay mananatili, lalo na ang ating pamilya, kaibigan, at guro. Pero para sakin, ang mga akda na nagbubukas ng aking kaisipan.

Nais kong ibahagi ang aking pag-asa sa aking salita kahit na ito ay minsan ay walang katuturan kung ito'y hindi mo maintindihan. Lingid man sa kaalaman niyo na malayang taludturan na siyang aking ibabahagi ay sisiguraduhing walang butas ni isa upang iyong isipin sa pagunawa ay sa isang upuan lamang.