Siluet

Fadime için kıyamet, İso'nun öldüğü gün kopmamıştı. Asıl kıyamet, aylar sonra ona bir yabancı gibi baktığı o ilk gün koptu.
İso'nun hafızası, başkalarının elleriyle yeniden kurgulanmış, Fadime'ye olan aşkı silinmiş ve yerine bir düşmanın soğukluğu yerleştirilmişti.
Herkes İso'nun öldüğünü sanırken, Fadime onu hayatta tutan nefesi duyuyordu. Ama o nefes artık ona ait değildi. İso, karşısında duran kadını aşkla sarmalarken, Fadime'yi sadece düşmanının kızı olarak görüyor ona attığı her nefret dolu bakışta, Fadime'nin kalbinde yeni bir yara açılıyordu.
Fatih, iyilik perisi maskesiyle bu enkaza destek olurken, aslında Fadime'yi kendi elleriyle öldürüyordu. Şimdi Fadime, ya İso'nun ona olan o nefretiyle yaşamaya devam edecek ya da İso'yu kurtarmak için zihnindeki o sahte dünyayı başına yıkacaktı.

Hatırlanmak bir lütuftu ama unutulup bir düşmana dönüşmek, ölümden daha ağır bir cezaydı.