Şimal

Beş aydır ayak basmadığım Mardin yine aynıydı. Fazla karanlık fazla ve ürkütücüydü. İnsanın doğup büyüdüğü şehire karşı bir zaafı olurdu.

Her şehirden farklı tutar ve o şehirin havası bile bir başka nefes almasına sebeb olurdu.

Maalesef ben Mardin'i hiç sevememiştim. Mardin benim hiçbir zaman gerçekten evim olmamış bana daima ölmeden önce Cehenneme düşmüşüm gibi hissettirmişti.

İlk darbe Annem'den gelmişti.

İkinci darbe Abim'den.

Üçüncü darbeyse sevdiğim adamdan. Beni Cehennemden kurtardığını sandığım ama beni Cehennemin daha dibine iten adamdan.

Arın'dan.

Arın Boranbey'den.

Annem ve Abim'in şiddetine de sevgisizliğine de belli bir yaştan sonra alışmıştım. Her defasında canımı daha çok yaksa da alışmıştım.

Beni onların zulmünden kurtaran Arın'dı. Tabi ben o zamanları öyle sanmıştım.

Beni gerçekten sevdiğine inanmış ve onu hayatıma en önemlisiyse kalbime almıştım.

Hayatımın en büyük darbesi Arın'dan gelmişti.

Ona gerçekleri öğrendikten sonra yani aylar önce bir cümle kurmuştum.

"Seni her şeye rağmen çok seviyorum ama şunu unutma ki. Ömrüm boyunca senin arkanı kollayacağım. Sana benden başka kimsenin zarar vermesine izin vermeyeceğim çünkü seni ben bitireceğim. Yıllar sonra tekrar çıkacağım karşına ve seni öyle bir bitireceğim ki şimdi saçının teline zarar gelmesinden korktuğun o kadının başına kendi isteğinle yaslayacaksın o soğuk namluyu"

Planladığımdan daha erken dönmek zorunda kalmıştım Mardin'e. Kendime verdiğim o sözü de tutamamıştım. Arın'ın benden çaldığı o bir yıla karşılık ben ondan yıllarını çalacakken sadece altı ayını çalabilmiştim.

Emin değildim bu altı ayın Arın'ın canını planladığım o yıllar gibi yakacağından.

Dönmemin tek bir sebebi vardı.

Annesiz kalacak bir çocuğu bir de Babasız bırakmak istemiyordum.