PATRONA İTAAT+18

​Bu şehir onun kurallarıyla nefes alıyor.

​Gücün, paranın ve korkunun tek sahibi: Arkan Korhan.

​Ben ise onun gölgesinde yaşayan bir kadınım.

​Kaçmayı denedim.

​Unutmayı denedim.

​Kendime ait bir hayat kurmayı denedim.

​Ama Arkan Korhan'ın dünyasına giren kimse, bir daha eskisi gibi olamaz.

​O, beni korumuyor. Sahipleniyor.

​Sevmiyor. Yönetiyor.

​Yanında tutuyor çünkü işine yarıyorum.

​Yanında tutuyor çünkü gitmeme izin vermiyor.

​Toplantı masalarında onun yanında oturuyorum.

​Şirketin kirli işlerinde onun adına konuşuyorum.

​Geceleri ise... onun kapısı çalınıyor.

​Bu bir aşk hikâyesi değil.

​Bu, gücün insanı nasıl esir aldığına dair karanlık bir itiraf.

​Bu, kaçamayan bir kadının, şehrin sahibine boyun eğişi.

​Çünkü bazı adamlar sevilmez.

​Onlara sadece itaat edilir.

​Onun ofisine her girdiğimde nefesimin ritmi değişiyordu.

​Şirketin en üst katı ona aitti. Cam duvarların ardında şehir diz çökmüş gibiydi. Masasının arkasında otururken herkes ayakta dururdu. Ben de.

​Toplantı odasına girdiğimizde herkes yerini almıştı. Yönetim kurulu, ortaklar, avukatlar... Hepsi ciddi, hepsi suskun. Ben onun sağında duruyordum. Sekreteri değil, asistanı değil... Ama herkes benim onun yanında olduğumu biliyordu.

​Dosyaları masaya bıraktım.

​"Geç kaldın," dedi soğuk bir sesle.

​Saatime baktım. Erken gelmiştim.

​Ama itiraz etmedim.

​Toplantı başladı. Konuşmalar, rakamlar, tehdit gibi dolaşan cümleler... Herkes ona rapor veriyordu. O dinliyordu. Yargılıyordu.

​Ben ayakta dururken arkamdan yaklaştı. Parmakları belimin hemen üzerinde durdu. Dokunmadı. Ama varlığını hissettirdi.

​Eğilip kulağıma fısıldadı:

​"Düzgün dur. Seni izliyorlar."

​Yutkundum.

​Sunum yapan adam gözlerimin içine bakarak konuşuyordu. Ama ben onun bakışlarını değil, arkamdaki adamın nefesini hiss