Raising

اون حرف ها در انتظار گفته شدن بودن ولی هیچ کسی از پیله ی قوانین بیرون نمیزد.
یکی به خاطر غرورش و اون‌یکی از ترس از دست دادن.
چشم های یکی درد داشت و چشم های اون‌یکی عشق.
دست هاشون چفت هم شده بودن ولی روحشون اونجا نبود.
صبر تهیونگ تموم شده بود ،انگار که اون دو دیوار متروکه التماسشون میکرد تا حرفی زده بشه یا اشکی ریخته بشه مردم بیرون هم شعار شکستن قوانین رو میدادن.
ادیان و قوانین...
شاید هم عقاید....
چیز هایی هستن که آدم ها رو مهر و موم میکنن.
فقط متمرکزت میکنن...مثل یه قفس،شاید این قفس خوی طبیعی آدما رو حفظ کرده.
ولی...
آدم ها همیشه باید تو جسم های دیگه ای هم زندگی کنن مگه تا کجا میتونن پرواز نکنن؟
مگه خدای بزرگ بال هارو برای پرواز کردن خلق نکرده بود؟...