NİSYAN

❝Bir kıymık batsa göğsüme,
Çıkışı olmayan, girişi kapanan.
İblisi terk eder mi ölüme?
Kafes sandığım şey ağ kanayan...
İblisim evinde rahat rahat yaşasın diye,
Söküp atmadım tellerini karanlık yönüme.
Sana bahşedilen bu sonsuz merhamet,
İşlerine yaradıktan sonra Tanrı'ya emanet.
Asıl şeytan aramızda insan kılığında,
Fark edersin sarmaşıkları etrafına sarıldığında.
Güveni parçalanmış dizlerle birine getirdiğinde,
Geriye sana kalan saydam kırıklarla yürümek.
Sonu olmayan uçsuz bucaksız okyanus en içinde,
En esası budur insanın, boğulurken aynı anda gömülebilmek.❞

Tüm hakları saklıdır.
Bu eser, telif hakları yasası uyarınca korunmaktadır. İnternet sitelerinde, forumlarda, sosyal medya platformlarında veya dosya paylaşım ağlarında izinsiz olarak paylaşılamaz, satılamaz veya çoğaltılamaz. Tespiti halinde yasal işlem başlatılacaktır.