KADER

Önce silahı kafama dayadım.

Ölmek istiyordum.

Bu hareketimle hepsi bir adım öne çıktı.

"Ezel, dur!"

Ama durmayacaktım. Yaşamak istemiyordum artık. Gözlerimi kapattım.Tam tetiğe basacakken bir silahın kurulma sesi duyuldu.

Gözlerimi açtım.

Deha, silahı kendi kafasına dayamıştı."Sen sıkarsan, ben de sıkarım."

Kalbim sıkıştı.

Hayır...

Onlar yaşamalıydı.

Başımı hızla salladım."Saçmalama Deha, indir şu silahı!"

Kıraç'ın sesi titriyordu.

"Sen ölürsen biz de ölürüz... Yapma, Ezel."

Sonra diğerleri de aynı şeyi yaptı. Birer birer silahlarını kendi başlarına dayadılar. Öfkeli ve çaresiz gözlerle onlara baktım.

Vazgeçmeyeceklerdi.

Benim için ölmeye bile hazırdılar. Parmaklarım titredi.

Ve sonunda silahı yavaşça indirdim.

O an hepsi bana doğru koştu. Kolları bir anda etrafımı sardı.

Sanki parçalanan ruhumu toplar gibi...

İlk kez gerçekten anladım.

Biz birbirimizin sonu değildik.

Birbirimizi mahveden insanlar da değildik.

Biz, tüm yaralarımıza rağmen birbirine tutunan insanlardık.

Ve o an fark ettim ki...

Biz birbirimizin sonu değil, kaderiydik.