Where are you?

12.03.1998rok, Adam Brown zaginął.
Tamtego dnia marcowe powietrze było tak ostre, że każdy oddech ranił płuca. Deszcz ze śniegiem zamieniał ulice w błotnistą maź, a policyjne syreny rozcinały ciszę sennego miasteczka aż do świtu. Chłopak po prostu wyszedł z domu i rozpłynął się w powietrzu. Zostawił otwartą książkę na biurku, niedopitą herbatę, która zdążyła pokryć się kożuchem, i kurtkę wiszącą w przedpokoju. Jakby wyszedł tylko na sekundę. Jakby miał zaraz wrócić.
Przez kolejne dwadzieścia osiem lat ludzie zadawali sobie tylko jedno pytanie: co się z nim stało?
Plakaty z jego twarzą - nastolatka o nieco zbyt poważnym spojrzeniu i lekko uniesionym lewym kąciku ust - blakły na słupach ogłoszeniowych, aż w końcu zmył je czas. Policja umorzyła śledztwo. Matka Adama przestała wchodzić do jego pokoju, a lokalna społeczność uznała go za ducha. Kolejną tragiczną legendę miejską.
Ale ja nie mogłem o nim zapomnieć. Spędziłem lata, analizując każdy krok, który Adam Brown wykonał tamtego wieczoru. Przesłuchałem świadków, przejrzałem stare akta, dotarłem do miejsc, o których nikomu się nie śniło. Musiałem dowiedzieć się, dlaczego tamten chłopak musiał zniknąć.
I w końcu, po tylu latach, poznałem całą prawdę.