Geceyle Doğan Ay

Aynalara baktı, o bildik çehre yoktu artık orada,

Yabancı bir çift göz bakıyordu karanlık bir deryada.

"Ben kimin tanrısıyım?" diye sordu boşluğa doğru,

Sonsuzluk sustu, vermedi bu korkunç soruya bir doğru.

Kendi elleriyle çizdiği nehirlerin yatağını unuttu,

Güneşi doğurmayı, gecenin perdesini çekmeyi unuttu.

Kutsal tapınaklarında adına kesilen kurbanlar,

Şimdi zihninde yankılanan kanlı, vahşi çığlıklar.

​"Bırakın beni," dedi, "kendi yarattığım bu zindanda,

Bir yer olmalı bana da bu uçsuz bucaksız handa.

Tahtımı istemem, tacım batsın sarayın zeminine,

Ben sadece susmak istiyorum kendi derinime."

​Akıl bağları koptu tek bir kıvılcımla geceden,

Düştü kelimeler o en eski, o kutsal heceden.

Kahkahası gök gürültüsü oldu, gözyaşı ise tufan,

Korktu onun bu halinden evrende nefes alan her can.

Kendini bir ölümlü sandı, dizleri kanayan bir çocuk,

Sonra birden hatırladı gücünü, o yük ne kadar da büyük!