Araf

Araf bazen ölümle yaşam arasındaki ince çizgi diye anlatılır... ama insan ruhu için mesele bundan daha derindir.
Sadece ölülerin beklediği bir yer değildir Araf.
Bazı insanlar nefes alırken de orada yaşar.
Bir yanın gitmek ister.
Diğer yanın kalıp anlaşılmayı bekler.
Ne tamamen karanlığa ait hissedersin kendini, ne de ışığa.
İşte o arada kalış... insanın kendi içindeki sessiz sürgünü olur bazen.
Bedenden ayrılmamış ruhlar da Araf'ta kalabilir.
Çünkü ruhun kaybolması için ölmek gerekmez.
Bazen bir yalnızlık yeter.
Bazen anlaşılmamak.
Bazen de insanın kendi içinde evsiz hissetmesi...
"Gitmekle kalmak arasında kalmıştım"
Çünkü gerçek Araf çoğu zaman mekân değil, histir.
Ve en ağır kısmı da şu olur:
İnsan çevresinde onlarca ses varken bile kendini kimsesiz hissedebilir.
Kalabalıklar bazen mezarlık kadar sessizdir.
Ama şunu da unutma...
Araf sonsuz değildir.
En uzun geceler bile sabaha yenilir.
Ruh bazen kaybolmaz aslında;