Meridye'nin Sırrı

Aron yine bana bakıyordu ama hiç bir şekilde anlamıyordum.Sürekli imalı cümleleri oluyordu,ben bunları düşünürken bana yaklaşmaya başlayınca bir adım geriledim. Olduğu yerde ani bir durulma yaşadı bana küçük göz bebekleri ile bakıyordu.İki bin yıllık hayatımda gördüğüm en güzel adamdı gözünün altında ki benine baktım çünkü gözleri bana kırıcı bir şey söylemeye hazırlandığı anda böyle küçülüyordu.Başımı ellerime doğru eğdim,bana bir adım daha attığında o değişik parlak ayakkabılarının yerde çıkardığı sesten anladım ve bir adım daha geriledim.
''Cordelia,buldun mu onu?''
Sustum, aramızdaki mesafeden sadece nefes alışlarım duyuluyordu.Bana bir adım daha attı hep sırtımı bulan duvar bugün yoktu ona bakmıyordum.Bir anda yere pat diye bir şey düşünce kafamı kaldırdım koca bedenini dizlerinin üzerine bırakmış, kafasını oda yere eğmişti.
Herkese diz çöktürten Aron V. Lorenzo benim önümde dizlerinin üzerinde bir cevap bekliyordu ve şuan gözlerime bakıyordu.
''Mi delicado amor,söyle bana hiç susmayan dudakların bir kez olsun içimde ki boşluğu mutlu edecek bir şey söylesin yalvarırım........ Benden kaçan adımların ona mı gidiyor cordelia?''
Yüzü her zaman kanla kaplı olan adamın, yüzünde şuanda göz yaşları vardı ve bu sefer beni kırmak için aralandığını zannettiğim dudakları ile kendini kırmıştı.