İHTİZAR

Birkaç adım attım.

Sonra birine çarptım.

Hayır.

Birine değil.

Ona.

Kalbim panikle göğsüme vururken başımı kaldırdım.

Yeşil gözler.

Alaycı bir gülümseme.

Ve bütün Karasmanları diz çöktürebilecek kadar tehlikeli bir adam.

Gurur Birkan Karasman.

"Dikkatli olamaz mısın küçük?"

Küçük.

Bana ikinci kez böyle sesleniyordu.

Avucumdaki köstekli saati biraz daha sıktım.

Gözleri anında elimdeki saate kaydı.

"O nedir?"

"Köstekli saatim."

"Peki ne işe yarıyor?"

"Agorafobim olduğu zamanlarda sakinleşmemi sağlıyor."

Kaşları çatıldı.

Bir süre sustu.

Sonra elini uzattı.

"Bakabilir miyim?"

Saati ona verdim.

Ve o an her şey değişti.

Gurur Birkan Karasman saatin kapağını açtı.

Dudaklarındaki o umursamaz gülümseme silindi.

Yeşil gözleri büyüdü.

Yüzüne küfür gibi bir ifade yerleşti.

"Hassiktir..."

Başımı kaldırdım.

"Ne oldu?"

Bana baktı.

Uzun.

Sessiz.

Rahatsız edici bir bakıştı.

Sonra sadece tek bir soru sordu.

"Sen onun kızısın değil mi?"

"Kimin?"

"Ünal Timurtoz'un."

O gece anlamadığım şey şuydu:

Bazı insanlar kaderine yavaşça girmez.

Kapıyı kırarak hayatına dalarlar.

Gurur Birkan Karasman da tam olarak öyle bir adamdı.