VEBAL

​"Bazı yangınlar vardır Melek... Yakınına geleni kül eder. Ben seni o yangından korumaya çalışıyorum, anladın mı?"

Mardin toprakları bugüne kadar çok kan gördü, çok feodal savaşlara, çok töre acılarına şahitlik etti. Şahsuvar ve Erdemli ailelerinin fırtınası dindi, konakta sular duruldu denildiği an, asıl büyük yangın nizamiyenin sınırlarında, sessiz sedasız başladı.

​Bu, karanlığın içinden doğan, abisinin gölgesinde büyüyen masum bir kız ile o kızı canı pahasına korumaya yeminli sert bir korumanın günahla, sadakatle ve sırlarla örülü hikayesidir.​Bir yanda abisinin sarsılmaz güveni, diğer yanda ona "abi" dedikçe kalbi kör bıçaklarla deşilen bir adam. Düşmanın kim olduğu belli olmayan o kanlı baskında, Şahsuvar konağının taş avlusu en masum canların kanıyla sulanırken, kaderin çarkları bu iki genç yürek için dönmeye başladı.

​Sözlerin bittiği, namluların patladığı o cehennem gecesinden sonra, hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Alınan ahlar, tutulmayan yeminler ve sırtlanılan o devasa yükler.

​Gözü kara bir korumanın, can dostunun en kutsal emanetiyle bağlanan elleri. Kalbe gömülen o yasak aşk, koca bir VEBAL olarak Mardin dağlarında yankılanacak!