Yarım Kalan

Bazı insanlar hayatına sessizce girer.
Hiç bağırmadan, hiçbir şey vaat etmeden... sadece var olurlar.

Sonra yine sessizce çıkarlar.
Ama geride kalan sessizlik, sandığından daha ağır olur.

Bir süre sonra insan, o sessizliği bile normal sanmaya başlar.
Eksik bir şey olduğunu bilir ama ne olduğunu adını koyamaz.
Zaman geçer, hayat devam eder, yarım kalan hiçbir şey tamamlanmaz... sadece üstü örtülür.

O da öyle yapmıştı.

Geçmişini geride bırakmış, kendine yeni bir hayat kurmuştu.
Daha düzenli, daha güvenli, daha kontrollü.
Kimseye fazla yaklaşmadan, kimseyi içeri almadan...

Çünkü bazı kapılar kapalı kaldığında insan daha az acır sanır.

Ama bazı kapılar gerçekten kapanmaz.
Sadece kilitlenmiş gibi görünür.

Ve bazen...

En beklenmedik anda, en yanlış yerde, en sessiz gecede o kilit tekrar ses çıkarır.

Bir hastane koridorunda.
Beyaz ışıkların altında.
Rutin bir gecenin içinde.

Bir sedye gelir.

Bir yüz görünür.

Ve zaman, yıllar önce yarım kalmış yerden tekrar başlar gibi durur.

O an insan anlar:

Bazı şeyler bitmemiştir.
Sadece beklemiştir.

Ve bekleyen şeyler... geri döndüğünde hiçbir şey artık aynı değildir.