Życie Leny

To moja pierwsza książka. Mam nadzieję że wam się spodoba ❤️

Noc była nienaturalnie cicha. Nie taka spokojna. Raczej... jakby coś się czaiło tuż pod powierzchnią. W małym mieszkaniu na trzecim piętrze starej kamienicy światło wciąż się paliło. Zegar na ścianie wskazywał 2:17. Telefon zawibrował. Nie dzwonił - tylko jedno, krótkie powiadomienie. Nieznany numer. Treść wiadomości była krótka:
'Lena, jeśli to czytasz, to znaczy, że już nie żyję.'
Chwila ciszy. Telefon zawibrował ponownie.
'Nie ufaj nikomu. Nawet sobie.'
I trzecia wiadomość:
'Szuflada pod łóżkiem. Teraz.'
W tym samym momencie... coś stuknęło za drzwiami mieszkania. Cicho. Jakby ktoś przypadkiem uderzył o ścianę. Albo próbował być bardzo, bardzo cicho. Lena miała oczy pełne łez. "O co chodzi? Idę sprawdzić tą szufladę." Szepnęła do siebie. Podłoga cicho skrzypnęła pod jej stopami. Każdy krok wydawał się za głośny. Za drzwiami znów cisza. Zbyt idealna. Lena uklękła przy łóżku. Jej dłonie lekko drżały, kiedy sięgnęła pod ramę i wysunęła szufladę. Była cięższa niż powinna. W środku niw było ubrań. Tylko trzy rzeczy:
-mały, czarny pendrive
-stary klucz z wyblakłym numerem "217"
-zdjęcie
Zdjęcie było zrobione dawno temu. Trochę wyblakłe. Na nim - Lena. Uśmiechnięta, ale nie sama. Obok niej stał mężczyzna... obejmował ją ramieniem. Wyglądali na bardzo bliskich. Tylko że... Lena go nie pamiętała. Na odwrocie zdjęcia ktoś napisał: "Jeśli zapomnisz - to on cię zdradził."
Nagle -klik. Cichy dźwięk dochodzący spod drzwi. Jakby ktoś właśnie... próbował otworzyć zamek. Klamka drgnęła. Powoli. Z drugiej strony rozległ się niski głos:
"Lena... wiem, że tam jesteś."
Krótka pauza.
"Nie mamy dużo czasu."
Lena poszła do kuchni i wzięła nóż z szafy i podeszła do drzwi. "Kim jesteś?" Zapytała. Klamka przestała się poruszać. Cisza wróciła - ciężka i napięta.