Saklı Tılsım

Yaman aramızdaki sessizliği bozup, "Nefes alışverişlerin çok düzensiz. Duralım mı?" diye sordu. Kalbimin bu kadar hızlı atmasının nedenini ben de bilemiyordum. Herkes bize bakıyor, birbiriyle fısıldaşıyordu. "Yok, iyiyim. Sorun yok." diyerek yanıt verdim.

Gözlerimi ondan kaçırıp insanlara baktım. "Yaman, herkes bize bakıyor." dedim, bize bakan gözleri göz ardı etmeye çalışarak. "N'oldu güzelim, rahatsız mı oldun?" dedi biraz endişeli bir ses tonuyla. "Bu yüzden mi kalbin bu kadar hızlı atıyor?" diye sordu ardından, beni sakinleştirmeye çalışan bir ses ile.

"Sanırım hayır." diye yanıt verdim, gözlerimi Yaman'ın gözleriyle buluşturarak. "İlaçlarımı yeni aldım, ondan olabilir. Geçer birazdan."

Yaman küçük bir tebessüm etti. "Sanırım benim de o ilaçlardan almam gerekiyor." dedi, ayak ritimlerime uymaya çalışırken. "Neden, sen de mi hasta oldun?" diye sordum, ne demeye çalıştığını anlamayarak.

Yaman boğazını temizleyip gözlerini benden kaçırdı. "Biliyor musun? Bazen kayboluyorum. Her şeyi bırakıp gitmek istiyorum." dedi, sadece benim duyabileceğim etkileyici bir ses ile. Ardından yüzünü yüzüme biraz daha yaklaştırdı. Gözleri çok anlamlı bakıyordu. "Sonra sen gülüyorsun... Dengem altüst oluyor."

O an ne yapacağımı bilemedim. Belki de ilk defa benimle bu kadar açık konuşuyordu. Gözlerimi başka yöne çekmeye çalıştım ve omzuna daha sert tutundum. "Benim de hastalığım bu sanırım." diye tamamladı cümlesini.

"Şanslıyım o zaman." dedim hafifçe gülümseyerek. "Ne konuda?" dedi Yaman. Ritimlerimiz yavaş yavaş hızlanırken bir sağa, bir sola hareket ediyorduk. "Benim hastalığımın ilacı var." dedim, Yaman'ın gözleriyle gözlerimi buluşturarak.

Yaman yanağını yanağımla aynı hizaya getirip kulağıma, "Peki ya hastanın ilacı da hastalığı da aynıysa?" dedi sakin bir sesle. O an beynimde her şey susmuştu. Müzik sesi, insanlar