VAVEYLA

"Uşağum, şimdi sevduğum ailem. Buraya niye toplanduğumuzu çoğunuz biliysunuzdur ama ben yine da bi söylemek isterum. Hepunuz bilsin diye, bu işun sebebini bir da ağzumdan duyun istedum."

Merakla babanneme bakmaya başladım. Ben hariç annem de babanneme benim gibi baksa da babam ve amcalarım babannemin dediklerine şaşırmış gibi görünmüyordu.

İyi de ben her yıl yaptığımız gibi ailecek toplandık sanıyordum. Ancak iş daha da farklıymış.

Babannem kısa bir an bakışlarını bana değdirdi. Ne söyleyecekti? Herkesin bildiği ama bir tek annemle benim bilmediğimiz ne olabilirdi?

Bu düşünceler kafamı kemirirken babannem aklımda sıraladığımız bir çok ihtimali yıkıp, yerine hiç tahmin etmediğim; aklımdakilerden daha fena olan bir şey söyledi.

"Biliysunuzdur uşağum, Kandemir ailesiylen yıllardur süren bi husumetumuz vardur." Ardından babama baktı. Babamın babanneme bakıp, kafasını salladığını gördüm. Annem de babama dehşetle bakıyordu.

Herkesin anladığı şeyi ben niye anlamamıştım? Burada ne dönüyordu?

Babannem tekrar söze başladı. "Biz de Şeref oğlumla uzun uzun düşünüp taşınduk, sonunda bi karara varduk. Bu meseleyi karşı aileylen da konuştuk, onların da onayını aldık. Şimdi size açıklayacağum karar şudur; Mahperi, Kandemir ailesine gelin gidecektur.

Bu karar öyle alelacele verilmiş bi karar değildur. Yıllardur süren bu husumetin daha fazla devam etmesini istemeyiruk. İki ailenin hayrı için, evlatlarımızın geleceği için en doğru yolun bu olduğuna kanaat getirdik. Bundan sonra da herkes bu karara saygı duyacaktur."

Ortamda derin bir sessizlik oluşmuştu. Babannemin bu sözleri bu gece benim ölüm fermanımdı ancak o bunu pek umursuyor gibi görünmüyordu.