22.17

22.17

"Bazen bir insanı tanımak için yüzünü görmek gerekmez."

Saat tam 22.17'de telefonuma bir mesaj geldi.

Tanımadığım bir numara...
Tanımadığım biri...
Ama zamanla herkesten daha iyi tanıdığım bir yabancı.

Kim olduğunu bilmiyordum.
Neden beni seçtiğini bilmiyordum.
Ama her gece mesajını bekliyordum.

Sonra bir gün kayboldu.

Tam onu aramaktan vazgeçmeye çalışırken hayatıma okulun basketbol takımının kaptanı girdi. Her şey olması gerektiği gibiydi. Ya da ben öyle sanıyordum.

Ta ki kardeşimi kaybedene kadar...

O günden sonra gördüğüm şeylerin gerçek mi, yoksa zihnimin bana oynadığı oyunlar mı olduğunu ayırt edemez oldum.

Ve tam herkes benden uzaklaşırken, uzun zamandır sessiz olan o hesap yeniden mesaj attı.

Ama bu kez farklıydı.

Çünkü bazı sırlar ortaya çıktığında kalpleri kırar.

Bazı gerçekler öğrenilmemelidir.

Ve bazen seni en çok seven kişi, kim olduğunu asla tahmin edemeyeceğin kişidir.

Bir mesajla başlayan bu hikâyede hiçbir şey göründüğü gibi değil.

Özellikle de saat 22.17 olduğunda...