Yaşama Sebebim

Geriye doğru attığım titrek adımlarla gerçeklik aglım gidip geliyordu. Gerçekten böyle biri olduğunu bilseydim evlenirmiydim? Ela için bunu yaparmıydım?

Evet yapardım ve evet evlenirdim. Çünkü ona aşık olduğum için değil mecbur kaldığım için evlenmiştim. Anlaşmalı evlilikte olsa böyle biri olduğunu veya böyle bir şey yapacağını kestirememiştim.

İçimde büyüyen korkum ve damarlarımdan akan kanın soğuduğunu hissetmemle vücudum buz kesmişti. Sırf adamla el sıkıştım diye adamın elini kesmişti! Bunun gerçekliğine inanamazken yavaşça durup kaşlarımı çattım. Derin nefesler alırken sesimi zorlukla çıkarmayı başarmıştım.

"Koray," ayakta durmak için masadan destek alırken yavaş adımlarla bana doğru yaklaşmaya başladı. "Gelme!" Bağırarak söylediğim cümleyle yerinde durdu ve şaşkınlıkla bana baktı. Nefes alışlarımı düzenlemeye çalışırken durduğu yerden hareketlendi ve adımlarını daha hızlı atmaya başladı.

"Gelme Koray gelme korkuyorum!" Yanaklarım ıslanmaya başladığında kaskatı kesildiğini hissettim.

Kaşları yavaşça çatılırken lacivert hareleri gözlerimdeki korkuyu inkâr edercesine defalarca yüzümü taradı. Sanki görmek istemediği bir şeyle karşılaşmış ve bunun gerçekliğine inanmak istemiyor gibiydi. Bir kaç saniye öylece kaldı. Ne bana doğru yaklaşabilidi, ne de geriye doğru gidebildi.

"Benden... korkuyor musun?"

Büyük bir tereddütle sorduğu soruyla yaşadığı duygulara anlam veremeden aramızda ölüm sessizliği oluşmuştu. O aslında ona vereceğim cevabı zaten biliyordu, ikinci kez duymak istemişti ama dudaklarım bana ihanet ederek birbirine mıhlandı. Sessizliğim, sessizliğim ona verdiğim en büyük cevaptı...

Selaaaam sevgili okuruuum destek yorumlarınız benim için çooook önemli, geliştirilmesi gereken yerler olduğunu düşünürseniz bunu bana saygı çerçevesinde söyleyin lütfen iyi okumalaar