EVİMDEKİ HIRSIZ

Giderek iç çekişlere dönen hıçkırıklarım azalmaya başlamıştı. Onun kollarında sakinleşmiştim. Bir yabancının. Adını bile bilmezken kokusunun beni esir alıp yatıştırmasına izin verdiğim yabancının. Vücudumda yine aynı çekimler baş göstermeye başladı. Nefesim sıklaşıp kalbim tekliyordu. Ne zaman yakınlaşsak bu oluyordu. Oysa ne zamandır tanıyordum onu? Dün bir bugün iki. Hoş tanımıyordumya. Sadece yanımda varlığını hissettiğim biriydi. Hem de dün geceden beri. Şu an dışarıdan biri bizi görse birbirine aşık bir çift sanardı. Adamın kollarında ağlayan kıza teselli verip sıkıca sarılmasını doğal karşılarlardı. Bu yanlıştı ama bir o kadar da doğru geliyordu. Daha önce hissetmediğim şeyleri yarım saat içerisinde hissettirmişti bu adam bana. Varlığı bana yeniden bir can vermişti sanki.

"Seni bırakmayacağım."

***