ESARETİN RENGİ

Bir insanın hayatının mahvolması için sadece üç saniye yeterdi.

Üç saniye; yanlış bir koridor, yarı aralık bir kapı ve yeraltı dünyasının en kanlı infazına şahit olan iki ürkek göz.

Ben Karaca. O gece kulübün karanlık koridorundan arkama bakmadan kaçtığımda, o ölümden de kurtulduğumu sanmıştım. Siyah garson önlüğünü o yağmurlu ara sokağın çöpüne fırlatırken, arkamda sadece katilin bile bilmediği korku dolu ayak izlerimi bırakmıştım.

Ben o gece bir cinayete şahit olmuştum. Ama avının peşine düşen tek kişi o katil değildi.
Yeraltı dünyasında kartlar yeniden dağıtılırken, o kanlı infazın tek şahidi olduğumu öğrenen başkaları da vardı: Katilin en büyük, en acımasız can düşmanı.

Beni o karanlığın elinden çekip alan adam, bana özgürlüğümü vaat etmiyordu. O, düşmanını diz çöktürmek için elindeki en büyük kozu, yani beni, kendi oyununun tam merkezine yerleştiriyordu. Karşıma hiçbir şeyi reddedemeyeceğim o tehlikeli, o kaçılması imkansız anlaşmalı evlilik teklifiyle çıktığında anlamıştım...

Katilden kaçarken, onun can düşmanının malikanesine kilitlenmiştim.

Şimdi o devasa kapılar üzerime kapanacak. Bir intikam uğruna, parmağıma dolanan o yüzük benim kelepçem olacak. Ve bu mecburi esaret, ikimizin de ruhunu tek bir renge boyayana kadar durmayacak.

"Her rengin bir hikayesi vardır, benimkisi esaretin rengi."

&& Şahsıma aittir herhangi çalıntı durumunda gerekli işlemler başlatılıcaktır &&