Küllerinden Önce

"Dünya üzerinde iki türlü adalet vardır: Biri insanların yazdığı kanun kitaplarının ardına gizlenir; diğeri ise zamanı bir ip gibi bükerek kendi terazisini kendi kurar."

Meral Doğu, ömrü boyunca yalnızca hukuk kurallarına inanmış, çelik iradeli ve tavizsiz bir ceza avukatıydı. Hayat onun için titizlikle incelenmesi gereken soğuk bir dava dosyasından ibaretti. Ta ki karanlık bir suikastla otuz katlı bir gökdelenin tepesinden, İstanbul'un dipsiz gecesine doğru fırlatılana kadar. Beton acımasızdı ve Meral için yolun sonuydu.

Fakat evren, adaletsizliğin bu kadar kusursuz bir eş zamanlılıkla iki kadını birden yutmasına izin vermedi.

Aynı salisede, şehrin bambaşka bir ucunda, bu dünyada incitilmeyecek tek şey olan masum bir kadın, ruhunu kurutan sinsi bir zalimliğe daha fazla dayanamayarak kendi sonuna yürüdü. İki farklı hayat, iki ayrı ölüm, aynı anda tek bir frekansta birleşti. Ve kader, o zamansız boşlukta adalet terazisini kurdu.

Meral gözlerini açtığında, altında uzanan katı asfalt yoktu. O, kendi ölümünden firar etmişken, saniyeler önce nihayete ermiş yabancı bir intiharın tam merkezinde, hapsolduğu yabancı bir etin esaretinde uyandı. Kendi güçlü, muktedir geçmişi gitmiş; yerine sinsi bir ablukayla unufak edilmiş kırık dökük bir hayat gelmişti. Gözlerini tanımadığı bir kadının bedeninde açmıştı.

Şimdi bu yabancı evde, hiçbir şeyden haberi olmadan uyuyan insanların ortasında sorması gereken tek bir soru vardı: Kendini öldüren o ruhla yaptığı gizemli anlaşma, onu bir kurban mı yapacaktı, yoksa bu sessiz cehenneme gönderilmiş çelikten bir zırh mı?