Is dit mijn leven?

Je bent 26 jaar en toch voelt het alsof je sommige delen van jezelf nog steeds ergens onderweg bent kwijtgeraakt.

Soms kijk je terug en vraag je je af hoe je dat allemaal hebt gedaan. Hoe je als kind overeind bleef in een huis dat niet altijd als thuis voelde. Hoe je woorden slikte die eigenlijk nooit tegen een kind gezegd hadden mogen worden. Hoe je bleef lachen, bleef doorgaan, bleef zorgen voor anderen, terwijl niemand echt vroeg hoe het met jou ging.

Je was elf toen je vertrok. Vijftien toen je wereld opnieuw brak. En veel te jong toen je leerde dat sterk zijn soms betekent dat je jezelf vergeet.

Nu, jaren later, probeer je te begrijpen wat er van jou is gebleven. Wat van vroeger is. Wat van anderen is. En wat eindelijk van jou mag worden.

Misschien is dit jouw leven.
Maar misschien begint het nu pas echt.